Մի քանի օր առաջ էր, զանգահարեցին երեխայիս մանկապարտեզից ու ասացին, որ․․․Չգիտեմ, թե ինչպես հասա մանկապարտեզ
Երբեք մի շտապեք եզրակացությունների անելիս,երեխաները մեծերից խելացի ու իմաստուն են։Մի քանի օր առաջ,երբ աշխատան-
քի էի, ինձ զանգեցին դստերս մանկապարտեզից ու խնդրեցին այդ օրը սովորականից մի քիչ շուտ գնալ նրա հետևից:
-Ի՞նչ է պատահել երեխայիս:
-Մանեի հետ ամեն ինչ լավ է, բայց ձեզ հետ պիտի լուրջ խոսենք, -սառը տոնով պատասխանում է դայակը:
Երբ հասկացա,որ չեմ կարողանում կենտրոնանալ գործիս վրա,տնօրենից թուլտվություն վերցրեցի ու վազեցի մանկապարտեզ:Հենց
մուտքի մոտից ինձ ուղարկեցին մանկապարտեզի հոգեբանի մոտ:
-Մենք այսօր թեստավորում ենք անցկացրել, յուրաքանչյուր երեխա նկա րում էր իր ընտանիքը: Բոլորը նկարում էին նրանց, ում հետ
ապրում են, ոմանք նաև այն հարազատներին էին պատկերել, որ միասին չեն բնա կվում, բայց նրանց շատ են սիրում: Իսկ ահա թե
ինչ է նկարել ձեր աղջիկը:
Նայում եմ դստերս նկարին. պարզվում է, նա նկարել էր իրեն, տատիկին, հայրիկին: Իսկ ես չկայի:
-Հասկանում եք, դուք փաստորեն չեք մասնակցում ձեր երեխայի կյանքին:Գուցե ֆիզիկապես ներկա եք, բայց Մանեի կյանքը լցրել
են հայրիկն ու տատիկը: Գուցե բավարար ուշադրություն չեք դարձնում երեխային:Հասկացեք, երեխային մայրիկ է պետք,ոչ թե նրա
աշխատած գումարը:
Ու 15 րոպե կանգնած լսում էի, թե հոգեբանն ինչպես է նախատում ինձ, պահանջում փոխել վերաբերմունքը դստերս հանդեպ: Իսկ
ես քարացել էի ու մտածում, թե որ պահին եմ սխալվել: Ախր ես Մանեից նրա ծնված օրվանից 3 ժամից ավել չեմ բաժանվել, փորձել
եմ լինել անթերի,բարի ու սիրող մայրիկ,մանկապարտեզ եմ տարել միայն 4 տարեկանում, այն էլ ստիպված էի անել դա: Բայց աշխա-
տանքից հետո գրեթե ողջ ժամանակս նրան եմ տրամադրում, իսկ տան գործերն անում եմ ուշ ժամի, երբ արդեն քնած է լինում: Որ-
տե՞ղ եմ թերացել…
-Մանե ջան, այսօր ընկեր Արմինեի հետ ձեր ընտանիքն եք չէ՞ նկարել… — հարցրեցի տուն գբալու ճանա պարհին:
-Հա, -հաստատում է աղջիկս:
-Իսկ դու ինչու՞ ես միայն հայրիկին ու տատիկին նկարել, իսկ ինձ ոչ:
-Մայրիկ, դու այնքան գեղեցիկ ես: Իսկ ես այդքան գեղեցիկ նկարել չեմ կար ողանում…
