Մի անգամ ամուսինս ինձ դաս տվեց․ Սկզբում չհասկացա ու նեղացա, բայց հետո․․․Նրա տված դասը արմատապես փոխեց ամբողջ
կյանքս։Մենք այդքան էլ երիտասարդ տարիքում չենք ամուսնացել.նա 42 տարեկան, ես՝ 36:Երկուսս էլ կայացած և սեփական տեսա-
կետը ունեցող մարդիկ ենք:
Սկզբնական շրջանում ես կարծես էյֆորիայի մեջ լինեի, իսկ հետո աննկատ կերպով՝ չափից ավել տարվելով նոր կարգավիճակով և
տունը կահավորելով, սկսեցի նկատել սխալս սխալից հետո:Թողել էի աերոբիկայի և անգլերենի պարապմունքները՝ ի օգուտ կեքսերի
պատրաստման և խալիների մաքրման:
Ծածկոցներ էի կարում և սավաններն էի արդուկում: Փակոցներ էի պատրաստում:Նիհարել էի, նյարդայն էի դարձել, և ինքս ինձ զո-
հի կարգավիճակի մեջ էի գցել:Այդ օրը հիշում եմ ինչպես հիմա: Ես ամբողջ օրը խոհանցում էի, անդադար մի բան էի պատրաստում:
Եվ հանկարծ նա չդիմացավ.
-Լսիր ինձ, պետք չէ ծառայել ինձ,ամեն օր հինգ տեսակի ուտեստ պատրաստել:Մենք միմյանց համար ստրուկներ չենք, ես քո ամբողջ
կյանքը չեմ, այլ միայն մի մասնիկը: Մենք պատահաբար հանդիպել, սիրահարվել և մի կետ ենք գտել,որտեղ մեզ լավ ենք զգում: Մնա-
ցած ամեն ինչը անձնական է: Մի փորձիր ներաճել իմ կյանք: Մի փորձիր լինել ավելի լավ կամ վատ:
Մնա այն նույնը, ում ես սիրել եմ: Թեթև, կյանքով լի:Նա բաժակը նետեց լվացարանի մեջ և գնաց մարզասրահ: Ես մնացի կանգնած՝
փորձելով հասկանալ այն ամենը, ինչ նոր ասվեց:Կամքի ուժս հավաքելով՝ կուլ տվեցի արցունքներս, աղբը գցեցի շերտավոր խմորը և
հեռու տեղում պահեցի ասեղնագործ բարձերը:
Լվացվեցի, զանգեցի անգլերենի ուսուցչուհուս և անավարտ պատմվածքով ֆայլը բացեցի:Այդ ժամանակվանից ես տնտեսուհի չեմ,
կարուձև անող չեմ: Չեմ ծառայում, չեմ փորձում դուր գալ և ոչինչ չեմ ապացուցում: Այդ պահից ես՝ ես եմ:
