Մինչ երեխայի ծնվելը սկեսուրս ամեն օր ինձ հանդիմանում էր, թոռնիկ էր ուզում, իսկ ծնվելուց հետո․ Իմ մայրը քո համար երեխա պահող չի,-ասաց ամուսինս ու․․․
Ես ամո ւսնացած եմ ար դեն ութ տարի: Այդ տարիների ընթաց քում ամուսինս ինձ խնդրո ւմ էր երեխա ուն ենալ: Ես երեխ աներին հանգիստ եմ վերաբերվում: Ասացի, որ ես երեխա կունենոմ, բայց մի պայմանով, որ երեխան նրա հետ կմնա, եթե մենք բաժանվենք և, ընդհանրապես, իմ ժամանակի 30 տոկոսը ես կհատկացնեմ երեխային, իսկ նա իր 70-ը:
Նա ամեն ինչին պատասխանում էր՝ այո՛, այո՛, այո՛:Ինձ երեք տարի համոզում էր, կենցաղային գործերում միշտ օգնում էր, մեր բյու-ջեն ընդհանուր էր, նա լավ բնավո րություն ուներ: Եվ ես որոշում ընդունեցի: Այժմ երեխան 5 ամս ական է: Ես դժոխքում եմ: Նա չի օգնում: ԸՆԴԱՆՐԱՊԵՍ: Ոչինչ չի անում: Մենք նյարդ այնացնում ենք նրան: Անընդհատ ընկ երների հետ է կամ մոր մոտ: Ես մե նակ եմ իմ խնդիրներով: Բողոքում է, որ չկա ինտիմ կյանք: Ես պայթում եմ, իսկ նա ամեն ինչի վրա թքած ունի:
Ես չեմ հաս կանում, թե ինչպես կարող է մարդ մի քանի ամսվա ընթաց քում բառացիորեն այդքան փոխվել:Ես բարձր աձայնեցի, որ աղջկաս կթողնեմ իր մոտ: Փաստի առաջ կանգնեցրի: Նա մտածեց, որ ես վախեցնում եմ: Ես աղջկաս երեք ամսականից դադարեց-րի կրծքով կերակրել: Իսկ հինգ ամիս հետո ես պարզապես լքեցի նրա բնակարանը՝ ասելով՝ «Ես խանութ եմ գնում»: Նա զանգահա-րեց մորս և սպառնաց, որ երեխային մանկատուն կտանի:
Հետո նա պարզապես երեխային բերեց ԻՄ մոր մոտ:Նրա մայրը, ով այնպես լացակումած թոռնիկեր էր ուզում, ՈՉ ՄԻ ԱՆԳԱՄ չնս-տեց երեխայի կողքին: «Մայրս դեմ է երեխայի կողքին նստելուն: Նա երիտասարդ կին է, ցան կանում է իր համար ապրել, ասում է` տա՛ր դրան այստեղից»: Եվ կրկին ամեն ինչ վերադառնում է ինձ. երեխան ինձ հետ է: Ինչպե՞ս ստիպել նրան երեխային վերցնել: Ես ոչ մի բանի առաջ չեմ կանգնի: Նույնիսկ մանկատուն կտանեմ: Ես այդպիսի բանի համար չեմ ստորագրել:
