Մինչ ամուսնությունը «ոսկե սարեր»․․․Ամուսնությունից հետո ամուսինս ասաց, որ իր համար ծառայի պես մեկն եմ, այլ ոչ թե կին։ Ա-
մուսնացել ենք սիրելով, համենայն դեպս այդպես էի կարծում: Այդ ժամանակ արդեն հինգ տարի միասին էինք ապրում, որդիս երեք
տարեկան էր: Եթե անկեղծ՝ ամուսինս երբեք առանձնապես ուշադիր չի եղել իմ նկատմամբ:
Ինձ չի փայփալել, ծաղիկներ չի նվիրել, դե՛, դա վերագրում էի նրա «խիստ» բնավորությանը:Որպես կին և տնային տնտեսուհի՝ ես
կանոնավոր կերպով կատարում էի իմ դերը՝ արդուկում, լվանում, ամբողջ ընտանիքի համար ճաշ պատրաստում: Իհա՛րկե, ես հոգ-
նում էի, բայց ինչ անեի, կարծում էի, որ բոլորն էլ այդպես են ապրում, ումից եմ ես առավել:Ի զարմանս ինձ, ես սկսեցի նկատել, որ
ամուսինս կասկածելիորեն մեծ ուշադրություն էր դարձնում ամառանոցի մեր հարևանի կնոջը:
Նրանք նույնպես երիտասարդ են, նրա կինը միշտ մանիկյուրով է, տարբեր սանրվածքներով, միշտ նորաձև է հագնվում, ոչ թե ինձ
նման: Ես անընդհատ կենցաղային գործերով էի զբաղված, որ անգամ թեյ խմելու ժամանակ չէի ունենում, այնքան հոգնած էի:Ե՛վ
աշխատանքի էի գնում, և՛ տանն ամեն ինչ անում, ինչպես «աշխատող ձի»: Իսկ նա իրենով էր զբաղված, ավելորդ անգամ երբեք
պարտեզ չի մտնում, ուտելու ոչինչ չի պատրաստում, բայց փոխարենը միշտ «տոնական է»:
Ես նկատեցի, որ ամուսինս, երբ նրանց հետ որևէ բան է պատահում կամ ինչ-որ խնդրանք, անմիջապես թռչում է նրան փրկելու. և՛
պոմպով ջուր է լցնում, և վառարանը վառում: Նա սկսեց ավելի շատ ժամանակ անցկացնել նրանց ամառանոցում, քան մեր սեփա-
կանում տանը:Մի անգամ ես նրան ասացի այն ամենը, ինչ ես մտածում էի, երբ, փոխարենն ինձ օգներ և կարտոֆիլը փխրեցներ, նա
գնաց «փրկելու» հարևանի մանիկյուրը:
Ասացի, ինչ մտածում էի: Եվ նա պատասխանեց իմ դիտողությանը. «Իսկ ի՞նչ էիր ուզում: Որ քեզ ծաղիկնե՞ր նվիրեմ իմ ամբողջ կյա
նքի ընթացքում: Դու կին և մայր ես: Ուրեմն լվա՛, ճա՛շ պատրաստիր, իմացի՛ր տեղդ: Ինձ տանտիրուհի է պետք, ոչ թե մանիկյուրով
տիկնիկ»:
Ես առարկեցի, իբր նրան ավելի հաճախ է օգնում: Ինչի համար ստացա պատասխանը. «Ինձ հանգիստ թող: Քո տեղը խոհանոցում
է: Դու չպիտի ասես, թե ում մոտ գնամ և ում մոտ՝ ոչ: Եթե որոշել ես ցուց տալ բնավորությունդ, ուրեմն գնա՛ այստեղից»:Այն, ինչ հե-
տո ես ապրեցի նրա խոսքերից, հնարավոր չէ նկարագրել… Բայց չէ՞ որ այդ ամբողջ տարիներին ես իրոք նրա համար միայն ծառա
եմ եղել, և ոչ թե սիրելի կին:
Ես հավաքեցի իմ քաջությունը և նույն օրը,վերցնելով իրերս,երեխայի հետ հեռացա նրանից:Հիմա ես ուրիշ կյանք ունեմ, աշխատում
եմ, արդեն անցել է երեք տարի:Նա չի տեսնվում իր որդու հետ, ապրուստավճար չի տալիս, կարծես մենք նրա կյանքում չկանք: Բայց
ես հավատում եմ, որ այդպես ավելի ճիշտ էր, իմ երեխային այդպիսի «հայրիկ» պետք չէ:
