Մեր ԲՈՒՀ-ում մի գեղեցիկ աղջիկ կար՝ բոլոր տղաները նրան էին սիրահարված,սակայն երբ տարիներ անց իմացա, թե ինչ է պատա
հել նրան ամուսնանալուց հետո․․․Երբ դպրոցից հետո ընդունվեցի համալսարան, մեզ մոտ մի շատ գեղեցիկ աղջիկ էր սովորում։ Այդ-
պիսի գեղեցիկ աղջիկ կյանքումս չէի տեսել։
Նրա մեջ ամեն ինչ բնական էր, նա գրեթե չէր շպարվում, ինչը հազվադեպ է պատահում մեր ժամանակներում, բայց երբ նա քայլում
էր փողոցով, բոլոր տղամարդիկ ետ էին նայում նրան՝ չնայած տարիքին։ Աղջկա ազգանունը գեղեցիկ չէր։Նա հաստատապես հայ-
տարարեց, որ ամուսնանալու է գեղեցիկ ազգանունով տղամարդու հետ:
Այդպիսի գեղեցկուհին բազմաթիվ երկրպագուներ ուներ, բայց նրա սկզբունքը՝ գեղեցիկ ազգանվան մասին,երկար հարաբերություն-
ներ չէր խոստանում։ Ժամանակն անցնում էր, մենք՝ արդեն նախկին ուսանողներս, բաժանվեցինք, կորցրինք կապը։ Եվ մի քանի
տարի անց պատահաբար հանդիպեցի այդ աղջկան:Մենք գրկախառնվեցինք, հասկացանք, թե որքան ենք կարոտել միմյանց: Նա էլ
ավելի էր գեղեցկացել, տղամարդիկ դեռ նրա հետևից նայում էին։
Մենք գնացինք սրճարան հանգիստ զրուցելու, մի բաժակ սուրճ խմելու։ Ես ուզում էի որքան հնարավոր է շուտ հարցնել, նա գտավ
իր երջանկությունը, թե ոչ: Ահա նրա պատմությունը: Նա հանդիպել է մի տղայի, նրա ազգանունը գեղեցիկ է եղել,բայց որպես մարդ,
նա ընկերուհուս այնքան էլ դուր չի եկել:Եվ երբ այս տղան առաջարկել է ամուսնանալ, նա համաձայնել է, քանի որ շատ տարիներ
էին անցել և սպասելու ժամանակ չկար:
Հարսանիք են արել, որ երջանիկ ապրեն, բայց կյանքը չի ստացվել։ Առաջին օրերից ամուսինը խանդել է՝ ոչ մի տեղ չթողնելով գնալ։
Սկսվել են վե ճերը։ Նրանք ամուսնալուծվել են երեք ամիս անց։ Որոշ ժամանակ անց մեր կուրսընկերը զանգահարել է նրան, պար-
զել, որ աղջիկն ամուսնալուծված է և առաջարկություն արել նրան։ Ամուսնացել են, շատ լավ են ապրում, իսկ ազգանունն ինչ կապ
ունի, գլխավորը, որ մարդը լավը լինի։
