Մերս կպելա, թե պսակվի հայ պսակվի․․․Հիմա ո՞ւրա լավ աղջիկ, որ ես էլ պսակվեմ, քաղաքի ներկած կապիկները տուն տանելու
բան չեն։Ընկերս որոշեց, որ իրա հարսանիքի ազաբ բաշին ես պետք ա լինեմ: Մոտիկ ընկերսա ու ես հաստատ չէի կարա իրան
մերժեի:
Մամաս էլ կյանքս կերավ, հա ասում ա մեկին գտի պսակվի: Որ իմացավ ազաբ եմ լինելու, ուրախացավ, ասեց հարսնաքրոջը մի լավ
կտնտղես, կարող ա լավ աղջիկա, հարս կբերենք:
-Այ մեր, դու գիտես ես չեմ ուզում, բայց հիմա ուրա՞ լավ աղջիկ, որ ես էլ պսակվեմ, հարսնաքուրը քաղաքիցա, էդ քաղաքի ներկած
կապիկները տուն տանելու բան չեն:
Հարսանիքը շատ ուրախ անցավ, աչքի տակով նայում էի հարսնաքրոջը, վատը չէր, սիրունիկ, համեստ աղջիկ էր: Հեչ քաղաքի աղ-
ջիկներին նման չէր: Հրավիրեցի պարի, զգացի, որ դուրս գալիսա: Մի շաբաթ մնաց մեր գյուղում:Իրար հետ գնում էինք դաշտ, քայ
լում էինք:
Ասեց, որ գյուղի կյանքը շատ ա սիրում, քաղաքում իրան լավ չի զգում: Առաջարկություն արեցի: Ասեց կմտածեմ: Սաղ գիշեր չկարո
ղացա քնեի, սպասում էի հաջորդ օրվան, տեսնեի թե ինչ կպատասխանի: Ստացա դրական պատասխան ու շատ երջանիկ զգացի
ինձ: Փաստորեն քաղաքի աղջիկների մեջ էլ կան շատ համեստ ու լավ աղջիկներ:
