Մեկ ամիս առաջ գյուղից մեր տուն եկավ զարմուհիս․ Այդ օրվանից ամուսինս կարծես ուրիշ մարդ դարձած լինի․․․
1 ամիս առաջ զանգեց գյուղում ապրող մորաքրոջս աղջիկը և խնդրեց,որ թույլ տամ իր դստերը ժամանակավոր ապրել իմ տանը: Աղջիկն ընդունվել է համալսարան,բայց ծնողներն այդ պահին տուն վարձակալելու հնարավորություն չունեին: Ես համաձայնեցի, առա վել ևս, որ մեր տանը ազատ սենյակ կա:
Եկավ. նրան արդեն 6 տարի չէի տեսել, շատ էր փոխվել: Դեռ կայարանում նկատեցի, որ ամուսնուս հայացքը կտրուկ փոխվեց, երբ նա տեսավ Էլինային: Դա ինձ բոլորովին դուր չեկավ:Պլանավորել էինք հանգստյան օրերին զբոսնել միասին, Էլինային ցույց տալ քաղաքը, այդ օրը ես աշխատանքի պիտի գնայի: Սակայն ամուսնուս պլանները կտրուկ փոխվեցին, նա ասաց, որ այսօր կգնանք զբոսնելու և սրճարան:
-Բայց ես աշխատանքի եմ…
-Ոչինչ, հանգս տյան օրերին էլի կգնանք, դու էլ կգաս…
Մի քանի օր առաջ էլ վերադարձա տուն և գեղեցիկ տեսա րանի ականատես եղա. ամուսինս և Էլինան պառկած էին բազմոցին և հեռախոսով ինչ-որ բան նայում, շատ ջերմ զրուցում և ծիծաղում:Փորձում եմ ինձ հանգստացնել, որ ոչ մի բան էլ չկա իրականում, ինձ միայն թվում է, բայց սիրտս իր տեղում չէ:
Ի՞նչ խորհո ւրդ կտաք, ասեմ քրոջս, որ այլևս չենք կարող իր դստերը թողնել մեր տանը, թե՞ սպասեմ:
