Մեկ ամիս անընդմեջ երկար դասամիջոցից հետո դասղեկական դասարանիս երեխաները ուշացած էին գալիս դասի․ Որոշեցի հետև
ել նրանց ու․․․Ես հպարտանում եմ «իմ» երեխաներով։Ես 9-րդ դասա րանի դասղեկն եմ: Չեմ ուզում նշել դպրոցը, պար զապես ու-
զում եմ պատ մել իմ փոքրիկ պատմո ւթյունը, որը վերադարձրեց իմ հավատքը:
Մեկ ամիս առաջ ես նկատեցի, որ երկար ընդմիջման ժամանակ (20 րոպե) իմ դասարանի կեսը դուրս է գալիս դպրոցից և գնում
ինչ-որ տեղ: Նրանք վերադառնում են գրեթե միշտ զանգը հնչելու ժամանակ:«Նրանք գնում են ծխ ելու», — մտածում էի ես: Գնացող-
ների թվում հիմնականում տղաներ էին, ուստի ես չէի մտածում այլ տարբերակի մասին:շ
Ինչն էր տարօրինակ, որ վերադառնալուց հետո նրանց վրայից ծ խի հոտ չէր գալիս: Ես հետաքրքրվեցի,թե ուր են գնում իմ «երեխա-
ները», և որոշեցի գաղտնի հետևել նրանց:Պատկերացրեք իմ զար մանքը, երբ տեսա, որ նրա նք մոտ ենում են ինձ անծանոթ մի ծե-
րուկի, շրջա պատում են նրան, զգուշորեն նստեցնում դպրոցի մոտ գտնվող նստարանին և կերակրում այն ամենով, ինչ վեր ցրել էին
իրենց հետ։
Մեկը նրան տաք թեյ է լցնում թերմոսից, ինչ-որ մեկը` հանում է կարտոֆիլի պյուրեով և կոլոլակով ամանը: Պարզվեց, որ անօթևան
է, ում մասին իմ տղաները հոգ են տանում: Փրկում են նրան քաղցից՝ իրենց գրպանի փողը ծախսելով նրա վրա:Ես տղամարդ եմ,
բայց լաց եմ լինում՝ նայելով նրանց:
Նույն օրը գնացի դպրոցի տնօրենի մոտ և համոզեցի, որ այդ մարդուն ընդունի որպես պահակ դպրոցում: Այսպիսով, տղաների հո-
գատարության շնորհիվ անօթևան ծեր մարդը ստացավ ոչ միայն աշխատանք, այլև տանիք: Ես հպարտանում եմ «իմ» երեխանե-
րով:
