Մանկատանը ինձ ու եղբորս բաժանեցին՝ նրան որդեգրեցին իսկ ինձ՝ ոչ․ Անցել են տարիներ, բայց ես հուսս չեմ կորցնում, որ․․․Ինչ-
պես պարզվեց, սպասումներս արդարացան։Արմենն ու Արսենը հայտնվեցին մա նկատանն այն բանից հետո, երբ մայրը հե ռացավ
այս կյանքից:Նրանց հայրը վաղուց չէր ապրում նրանց հետ, գնացել էր այլ երկիր՝ կորել էր հեռավոր երկրներում։ Չկային հարազատ-
ներ, ովքեր կցանկանային երկվորյակ տղաներին իրենց մոտ տանել բացի տատիկից:
Սակայն տատիկը յոթանասունչորս տարեկան էր և այդ պատճառով երեխաներին նրան չտվեցին։Նա հաճախ էր այցելում իր թոռնե-
րին մանկատանը: Արմենն ու Արսենը ութ տարեկան էին, երբ նրանք հասան մա նկատուն, իսկ երբ նրանք տասը տարեկան էին, լուր
պտտվեց, որ Արսենին որ դեգրում են: Իհարկե, կանոնների համաձայն, երկվորյակներ չի կարելի առանձնացնել, սակայն զույգը չէր
ցանկանում վերցնել նաև Արմենին։
Արմենը վնա սել էր ոտքը վաղ մանկության տարիներին և քայլում էր կաղալով՝ հաճախ օգտագործելով ձեռնափայտ։Իսկ որդեգրող-
ները չէին ցանկացել վերցնել երկուսին, որոնցից մեկը հա շման դամ է։Տնօրենը, ինչպես հետագայում ասաց՝ միայն հանուն երեխայի
է գնացել այդ քայլին։ Գյուղը փոքր է, ո րդեգրող ծնողներ հազվադեպ են հայտնվում։ Որոշում կայացնելուց առաջ նա երկար մտածեց:
Շատերը աչք փակեցին կանոնների վրա և որոշ ժամանակ անց Արսենին տարան նոր ծնողները:
Արմենը երկար ժամանակ տխ րում էր և, եթե չլիներ տատիկը, կարող էր անուղղելի բան անել։Եղբորից բաժանումը շատ ուժեղ էր
ազդել նրա վրա։ Տնօրենը, տեսնելով իրավիճակը և գիտակցելով իր մե ղքը, թույլ է տվել տատիկին հանգստյան օրերին տանել թո-
ռանը։ Այդպես նրանք ողջ մնացին։ Տատիկը Արմենի համար դարձավ միակ մտերիմ ու հարազատ մարդը։ Իհարկե, նա հույս ուներ,
որ ի վերջո կգտնի եղբորը, բայց հասկանում էր, որ փնտրտուքները հեշտ չի լինելու։
Տատիկը շատ էր սիրում իր թոռնիկին և նա խելացի տատիկ էր, չնայած իր պատկառելի տարիքին: Նա փորձեց թոռանը տալ այն ա-
մենը, ինչ կարող էր՝ փոխարինելով նրան և՛ մորով, և՛ եղբորով: Արմենը նրան շատ էր սիրում, աշխատում էր չնեղացնել, ամեն կերպ
օգնում էր նրան և ամեն շաբաթ անհամբեր սպասում էր հանգստյան օրերին։ Անցան տարիներ։ Արմենը 18 տարեկան դարձավ։Այժմ
նա կարող էր մշտապես ապրել տատիկի հետ։
Տատիկն արդեն 85-ն անց էր, հաճախ էր հի վանդանում, բայց,այնուամենայնիվ, ապրում էր հանուն թոռան։Արմենը չէր պատկերաց-
նում կյանքը առանց սիրելի տատիկի, պաշտպանում էր նրան կյանքի դժվարություններից, փորձում էր հատուցել նրան բարությամբ
և սիրով։Եղբորը գտնելու միտքը նրան չէր լքում: Տատիկը նույնպես շատ էր ուզում, որ Արսենը գտնվեր.
-Այդ ժամանակ ես չեմ վախենա մեռնել: Ես կիմանամ, որ դու մենակ չես,- նա ասաց իր թոռանը: Արմենին դուր չէին գալիս նման խո-
սակցությունները, բայց նա ինքն էլ էր հասկանում, որ տատիկի մ ահից հետո նա լիովին մենակ է մնալու աշխարհում։ Այո, կլինի ըն-
տանիք, երեխաներ,բայց դեռ վաղ է դրա մասին մտածել։Սկզբում նա փորձեց գտնել եղբոր հետքերը այն մանկատանը,որտեղ նրան
ապրում էին, սակայն հին տնօրենն այլևս չկար, իսկ նոր անձնակազմը տեղյակ չէր նրանց պատմությանը։
Նա ամենուր փնտրում էր Արսենին:Միայն պատահաբար մանկատան այցերից մեկի ժամանակ նա ծեր դայակից լսեց, որ որդեգրող-
ները իրենց քաղաքից են եղել և չեն պատրաստվել որևէ տեղ գնալ։ Քաղաքը փոքր է, բայց ոչ շատ։ Եղբոր ազգանունն այժմ, իհարկե,
այլ է, իսկ անունը կարելի էր փոխել։ Արմենը հույսը չկորցրեց: Այսպիսով, անցան ևս մի քանի տարի: Արմենը սովորեց, աշխատանքի
ընդունվեց։Տատիկն արդեն բավականին ծեր էր, բայց ինչպես ինքն էր ասում.
-Ես չեմ գնա մինչև չտեսնեմ Արսենին:Մի հանգստյան օր Արմենը գնաց առևտրի կենտրոն։ Ստիպված էր տաք հագուստ գնել: Ձմեռը
մոտենում էր: Նա երկար քայլեց հարկերով, գնեց այն ամենը,ինչ անհրաժեշտ էր։ Բայց տատիկի համար տաք շարֆ էր փնտրում, ո-
րովհետև տատիկը մեկ մեկ տնից դուրս էր գալիս։Շարֆ ընտրելիս՝ Արմենը լսեց երեխայի ձայն.
-Հայրիկ, այնտեղ դու ես կանգնած: Արմենը սառեց, վախենում էր շարժվել, վախենում էր, որ իրեն այդ ամենը թվում էր: Վերցնելով
ձեռնափայտը, նա դանդաղ շրջվեց այն ուղղությամբ, որտեղից լսեց երեխայի ձայնը։ Մի երիտասարդ նայում էր նրան և արցունքնե-
րը հոսում էին նրա այտերով։ Նա ուշադրություն չդարձրեց նրանց, չսրբեց արցունքները, չէր լսում երեխային, ով քաշում էր հոր վե-
րարկուի թևից։
Որդին չէր հասկանում, թե ինչու էր մեծ ու ուժեղ հայրիկը կանգնած, աղջկա պես լ աց լինում և նայում մի մարդու, ով նույն դեմքն ու-
ներ, ինչ իր հայրիկը։Բարդ իրավիճակ էր փոքր երեխայի համար: Եղբայրները լուռ մոտեցան միմյանց, անձայն սեղմեցին գլուխները
միմյանց։ Արմենը երկար տարիներ փնտրեց եղբոր և գտավ նրան բոլորովին պատահական՝ շնորհիվ եղբորորդու, ով նկատեց երկո
տղամարդկանց նմանությունը։
Առաջին ց նցումն անցավ և եղբայրները վերջապես գրկախառնվեցին: Ամենակարևորը տատիկի հետ հանդիպումն էր։ Հետո նրանք
կարող էին երջանիկ ապրել։ Նա արդեն գտավ իր եղբորը, ով արդեն ընտանիք էր կազմել: Արմենը զգում էր իրեն այնպես, ինչպես իր
հեռավոր մանկության տարիներին՝ խաղաղ և հանգիստ: Բոլոր նրանց, ում սիրում էր, իր կողքին էին:
