Ճակատագրի հեգնանք, թե՞ զուգադիպություն․․․2 քույր միաժամանակ մնացին մենակ, ընդ որում ամեն մեկը մի երեխա գրկներին։
Երկու քույր մնացին առանց ամուսին, երկուսն էլ մի որդի ունեին…Երկուսի ամո ւսիններն էլ ասացին, որ ալիմենտ չեն վճարի, որ
կանայք իրենց մոտ ծնկաչոք վերադառնան:
Ավագ քույրը հանրակացարանում սենյակ և աշխատանք ուներ, իսկ փոքրը՝ ոչ մի բան: Առանձնապես ոչ մի աշխատանք էլ չէր կա-
րողանում կատարել: Մեծ քույրը նրան և որդուն տարավ իր տուն, ինչով կարողացավ օգնեց, չնայած, որ գումարը մի կերպ էր բա-
վականացնում, իսկ մի սենյակի մեջ էլ գրեթե քայլելու տեղ չկար:
Ամեն օր գժվում էին մտածմունքից, թե այդ օրը երեխաներին ինչով են կերա կրելու:Այդ օրվանից 20 տարի է անցել: Կրտսեր քույրն
ունի իր բիզնեսը, իսկ ավագը՝ լող է տալիս քրոջ արած նվերների մեջ: Քույրը նրան տուն է նվիրել, մեքենա, ուղևորություններ: Մի օր
ավագ քույրը հարցրեց.
–Մեզ մի քիչ շատ չե՞ս երես տալիս:
Իսկ կրտսերը պատասխանեց.
–Ես քեզ տալիս եմ իմ ավելորդը, իսկ դու ինձ համար ժամանակին քո վերջինը չէիր խնայում…
