Հղիությանս հենց առաջին օրվանից միայն մի բանի մասին էի մտածում․․․Հանուն փոքրիկիս գնացի ծայրահեղ քայլի։Նունեն հղի էր
և սպասում էր իր առաջնեկին: Բայց մի հարց հղ իության առաջին օրվանից նրան հանգիստ չէր տալիս: Մտածում էր, թե որտեղ պե
տք է գրանցի իր երեխային:
Նա դիմեց իր ծնողներին, բայց մայրը մերժեց՝ հիշեցնելով, որ կինը պետք է իր երեխայի հետ գրանցվի ամուսնու բնակարանում: Ավե
լին, ասաց, որ շուտով թոշակի կանցնեն և ուզում են վաճառել բնակարանն ու ծովի ափին տուն գնել: Դստերն առաջարկեց ամռանը
երեխայի հետ իրենց տանը հյուրընկալվել: Նունեն մորից նման պատասխան չէր սպասում: Չէ որ, խոսքը վերաբերում է նրանց առա-
ջին ու միակ թոռանը։
Նունեն ոչինչ չասաց, բայց վի րավորանքը մնաց սրտում: Հետո նա դիմեց ամուսնու ծնողներին: Բայց սկեսուրը նույնպես մերժեց և
պատասխանեց. » Իհարկե, ոչ, մենք ոչ մի տեղ չենք գրանցելու մեր թոռանը»։Նունեն վրդովված հարցրեց. «Բայց ինչու, դուք բավա-
կանին հարուստ եք, ունեք երկու բնակարան, մեկ առանձնատուն։ Ինչու՞մն է խն դիրը: Բավարար տարածք չկա՞»:
Սկեսուրի պատասխանը ցնցող էր. » Եթե դուք բա ժանվեք, մեր ունեցվածքը ստիպված կլինենք բաժանել ձեր մեջ։Մեզ նման խնդիր-
ներ պետք չեն»։Նունեն մեծ ռիսկի դիմեց, նա բժիշկներին ասաց, որ հրաժարվում է երեխայից։ Պատրվակով, որ ոչ ինքը, ոչ էլ երե-
խան ոչ ոքի պետք չեն:Նունեն վստահ էր, որ տարեցները կգնան զիջումների։
Տատիկներն ու պապիկները սկսեցին համոզել Նունեին փոխել միտքը, չսխալվել։ Բայց ոչ ոք երբեք կացության թույլտվություն չառա-
ջարկեց։ Դրանից հետո Նունեն թույլ չտվեց նրանց շփվել երեխայի հետ: Շուտով նա կգնա առաջին դասարան, բայց դեռ չգիտի, որ
երկու տատիկ ու պապիկ ունի։
