Հերիք է, ես այլևս չեմ կարող այսպես, ինձ հանգիստ թող,-ասաց ամուսինս, երբ ծնվեց 2-րդ երեխաս և․․․
Ես հիշում եմ նրանց հարսանիքը, երջանկությունից փայլող նրանց աչքերը։ Հիշում եմ նրանց հան դիպումը, թե ինչքան էին երազում
ընտանիք կառուցելու մասին։ Նրանց մոտ ամեն բան կարգին էր,երկուսն էլ պատշաճ ընտանիքներից էին, իսկ գումարային առումով
երբեք խնդիրներ չեն ունեցել։Ընտանիք կազմեցին և որդի ունեցան։ Հոգի չէին խնայում փոքրիկի համար:
Պապիկներն ու տատիկները սիրում էին, նվերներ էին տալիս, հաճախ էին այցելում, բայց նրանք իրականում այնքան էլ չէին օգնում
երիտասարդ մայրիկին: Ամուսինը հոգնած վերա դառնում էր տուն` առանց մտածելու, որ կինը նույնպես հոգնած էր: Միայն թե ինչ-ինչ
պատճառներով նա չէր հասկանում դա:Ծնվեց երկրորդ որդին:
Երջանկությունը կարծես կրկնապատկվեց: Այո դա իսկապես երջանկություն էր, բայց ավելացան նաև դժվարություններն ու ծախսե-
րը:Եվ սկսվեց վրդովմունքի և թյուրի մացության ալիք: Ամուսինը հոգնել էր, երբեմն նստում էր իր որդ իների հետ: Կինը գնում էր գե-
ղեցկության սրահ, որպեսզի գեղե ցիկ տեսք ունենար ամու սնու կողքին։ Ամուսինը վրդով ված էր այն բանի համար, թե ինչու է կինը
ինչ-որ նոր բան գնել, չէ որ ամբողջ օրը տանը նստած էր:
Մի խոսքով, նրանք չհաղթահարեցին ֆիզարձակուրդը: Զայրույթը վերածվեց վիճաբանությունների: Եվ մի անգամ ամուսինը հայտ-
նեց, որ որոշել է հեռանալ, որ կինը պետք է իրեն հանգիստ թողնի և, որ նա հոգնել է այդպիսի կյանքից: Ահա այսպես էլ ընկերուհիս
միայնակ մնաց իր որդիների հետ:Ամուսինը երբեմն տեսակցության է գնում նրանց,բայց ոչ մեկին թույլ չի տալիս խոսել իրենց ընտա-
նիքի մասին:
Թե ինչ կլինի նրանց հետ դեռևս պարզ չէ, բայց կինն արդեն նրան է սպասում երկրորդ տարին: Ամուսինը մենակ է ապրում, և ակն-
հայտ երևում է, որ նա չի պատրաստվում վերադառնալ:
