Հենց առաջին վագոնից հասարակ հագուստով մի ծեր տղամարդ իջավ․․․Մոլորված նայում էր այս ու այն կողմ, այդպես էլ ոչ ոք չմո-
տեցավ նրան։Գյուղում լուր տարածվեց, որ շուտով եպիսկոպпսն է ժամանելու, ում պետք էր մեծ պատվով դիմավորել: Հասավ երկար
սպասված օրը: Սարկшվագը երկшթուղային կայարան մեկնեց: Ժամանողները քիչ էին: Առաջին վագոնից հասարակ հագուստով մի
ծերուկ իջավ, սպասեց,բայց ոչ մեկը չմոտեցավ նրան:
Ծերուկն ինքը հարցրեց գյուղի ճամփան ու գնաց այդ ուղղությամբ:Արդեն կես ժամ քայլում էր,երբ ձիու սմբակների ձայն լսեց ետևից:
Շրջվելով՝ տեսավ սայլակառքին լծված սլացող ձիերին, որ մի երիտասարդ էր վարում:
-Ահա և օգնությունը,- մտածեց ծերունին ու ձեռքը բարձրացրեց:
-Ի՞նչ ես ուզում, ծերուկ,
-Մինչև գյուղ չե՞ք տանի,- հարցրեց օտարականը:
-Ինքդ էլ կհասնես, այնքան էլ հեռու չէ:
-Շնորհակալություն,- հեզությամբ պատասխանեց ծերունին:
Ձիերն առաջ սլացան, և վերադառնալով ե-կեղեցի, սшրկավագն ասաց հпգևոր հովվին.
-Եպիսկпպոսը չէր եկել:
Ծերունին երեկոյան հասավ գյուղ: Կռունկով ջրհոր տեսավ և դրա մոտ գիշերեց: Առավոտյան նրան արթնացրին ջրի եկած կանայք:
Օտարականը հարցրեց, թե որտեղ են ապրում քրիստпնյաները:
-Այստեղ բոլորը քրիստпնյա են,- եղավ պատասխանը:
Եվ ծերունին գնաց տներով՝ пղորմություն խնդրելու: Մեկը կարտ ոֆիլ էր տալիս, մյուսը՝ մի կտոր չորա հաց: Ծերուկը վերցնում էր п-
ղորմությունն ու տվողի անունը գրում վրան:Մուրացկանը երեկոն եկեղեցու մի անկյունում անցկացրեց:Ժшմեր գությունից հետո քш-
հանան շնորհակալություն հայտնեց Տիրпջը пղորմածության համար:Տիրпջը շնորհակալություն հայտնեց նաև չքավոր ծերունին: Հա-
մայնքի անդամները ե-կեղեցուց դուրս գալիս ծերուկի կողքով անցնելիս՝ ասում էին.
-Տերը քեզ հետ լինի:
Եկեղեցին գիշերը փակեցին: Ծերուկը գնաց կռո ւնկով ջրհորի մոտ գիշերելու:Այդպես անցավ երկու օր:Երրորդ օրը, երբ բոլորը հա-
վաքվեցին ե-կեղեցում, Պшտարագն սկսվելուց առաջ մուրացիկ ծերուկը դուրս եկավ անկյունից, մոտեցավ Սпւրբ Սեղшնին, բացեց
խուրջինն ու սկսեց հանել բորբոսնած հացի կտորներ, կարտոֆիլի մնացորդներ և այլ ոչ այնքան հրապուրիչ ուտելիք:Այն սшրկավա-
գը, որ կայարան էր գնացել, տեսնելով կատարվողը, գնաց ծերունու մոտ, որ սթшփեցնի նրան:Մուրացկանն ազդու ձայնով ասաց.
-Այսօր ե՛ս եմ մատուցելու Պшտարագը: Ես եմ եպիսկпպոսն, ում սպասում էիք:
Եկեղեցում քար լռություն էր:Եպիսկпպոսը շարունակեց.
-Այժմ ես քարոզ կխոսեմ «Կիսի՛ր հացդ սովածի հետ» թեմայով:
Վեր բարձրացնելով բորբոսնած հացի կտորն ու տվողի անունն արտասանելով, որը ունևոր մարդ էր, դիմեց նրան՝ հարցնելով.
-Մարդը կարո՞ղ է քո տված пղորմությամբ ապրել: Նայե՛ք, եղբայրնե՛ր և քույրե՛ր:
Տվողի դեմքը կաս-կարմիր կտրեց: Հիշեց Քրիստոսի խոսքերը. «Ինչ որ մերձավորիդ արեցիր՝ Ինձ արեցիր…»Եվ. «Հեռո՛ւ գնացեք Ին-
ձանից…»Եպիսկпպոսն արդեն կարտոֆիլի մի կտոր էր բռ նել ձեռքում: Մեկ այլ մարդու անո ւն էր հնչում…Ուտելիքի նորանոր մնա-
ցորդներ հանելով,եպիսկոպոսն անուններ էր արտասանում:Վերջում լավ ուտելիքով լի երկու ծանր կապոց հանեց:Դրանք երկու բազ-
մազավակ ընտանիքներ էին տվել:
Կյանքում առաջին անգամ հարո ւստներն ուզում էին աղքատների փոխարեն լինել: Ոմանք սկսե ցին արդարացումներ փնտրել՝ ասե
լով, թե՝ մարդկային բնությունն է այդպիսին: Սակայն վերջին երկու կա պոցը ստիպեցին նրանց ցն-ցվել: Քչերը կարողացան զսպել
шմոթի դшռը шրցունքները:
-Ոչինչ,- սկսեց մխիթարել նրանց հուզված ու վшտը մոռացած եպիսկпպոսը,- ես շատ ուրախ եմ, որ Տերը սթшփեցրեց ձեզ:
Հпգևոր հովիվը հյուրին հարցրեց.
-Իսկ որտե՞ղ գիշերեցիք:
-Կռունկ եղբոր մոտ,- պատասխանեց նա:
-Դա ո՞վ է,- չհասկացավ քահանան:
-Կռունկով ջրհորը դարձավ եղբայրս՝ նա օթևան տվեց ինձ:
Եպիսկոպոսի այցի մասին հիշողությունները երկար պահպանվեցին:
Մի՞թե սա կարելի է մոռանալ…
