Հարևանուհուս աներես աղջիկը կերավ ամբողջ խմորեղենը․ Նրանց անամոթ պահվածքից արդեն զզվում եմ․․․Չգիտեմ ինչ անեմ

Հարևանուհուս աներես աղջիկը կերավ ամբողջ խմորեղենը․ Նրանց անամոթ պահվածքից արդեն զզվում եմ․․․Չգիտեմ ինչ անեմ

Անունս Աննա է, ես 33 տարեկան եմ, մասնագիտությամբ բժիշկ եմ, աշխատում եմ մասնավոր կլինի կայում: 1 տարի առաջ հիփոթե-
քով 1-սենյականոց բնակարան գնեցի ու տեղափոխվեցի այստեղ:Հենց առաջին օրվանից նկատեցի, որ այստեղ շատ բարեհամբույր
մարդիկ են ապրում: Երբ բարձրացնում էինք իրերս, շենքի բնա կիչներից յուրաքանչյուրը, ով տուն էր գնում, առաջարկում էր իր օգ-
նությունը:

Լեզու գտա նաև կողքի բնակարանում ապրող մի երիտասարդ կնոջ հետ: Արփինեն տնային տնտեսուհի է, ունի 8 տարեկան աղջիկ:
Մի անգամ հանգստյան օրերին որոշեցի տանը մաքրություն անել: Ու երբ գնում էի աղբը գցելու, վեր ելակի մոտ հանդիպեցի Արփի-
նեին: Մենք մի քանի բառ փոխանակեցինք, ու նա հրա վիրեց իր տուն սուրճ խմելու: Քանի որ չեմ սիրում հյուր գնալ, ասացի, որ հա-
մեղ խմորեղեն եմ պատրաստել, այնպես որ կարող ենք մեր տանը նստել:

Հարևանուհուս երկար համոզել պետք չէր. նա արագ գնաց դստեր հետևից, ու մենք միասին ուղևորվեցինք դեպի իմ խոհանոց:Ես
իհարկե ժլատ չեմ ու խոսքս ուտելիքի մասին չէ, բայց Արփ ինեի աղջիկը 5 րոպեում կերավ ամբողջ խմո րեղենը: Ուղղակի մայրիկս
ինձ ու քրոջս միշտ ասում էր, որ ուրիշի տանը չի կարելի շատ ուտել, ու ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն էր, որ երեխան երբեք չի
լսել էթիկետի կանոնների մասին:

Ես այդ պահին դեռ չգիտեի, որ սա միայն սկիզբն է:Դրանից հետո նրանք մոտ 1 ամիս շարունակ գրեթե ամեն օր անհամբեր սպա-
սում էին իմ վերադարձի ժամին ու շտապում թեյ կամ սուրճ խմ ելու: Ես բացում էի դուռը ու տեսնում «մի 5 րոպե զրուցել» առաջար-
կող հարևանուհուս՝ դստեր ձեռքից բռնած: Իսկ իմ դաստիրա կությունը թույլ չէր տալիս մերժել նրանց:

Բանը հասել էր նրան, որ ես ամեն օր ստիպված էի լինում հատուկ մտնել խանութ, քաղցրավենիք գնել, որ նրանց հյուրասիրեմ, մինչ-
դեռ ինքս էլ միլիոններ չեմ վաստակում ու ավելի կարևոր ծախսեր ունեմ:Համբերությանս բաժակը լցվեց այն պահին, երբ նրանք կի-
րակի առավոտյան ժամը 9-ին տվեցին իմ դռան զանգը:Ես մի կերպ զսպեցի ինձ,որ վիրավորական խոսքեր չասեմ այդ երկուսին:Բա-
ցեցի դուռը, շատ սառը ու կոպիտ տոնով խնդրեցի այլևս չգալ իմ տուն:

Հարևանուհիս նեղացավ, բայց նախքան գնալը ինձ մի քանի «հաճելի» խոսք ասաց:Հիմա ինձ անհարմար եմ զգում, բայց չէ որ ոչ մի
վատ բան չեմ արել…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика