Հարսս չբեր է, Աստված մեզ արդեն անիծել է,-ասաց սկեսուրս հարևանուհուն, հստակ իմանալով, որ խնդիրը իմ մեջ չէ․․․Չկարո-ղացա ինձ զսպել միջամտեցի
Ես որոշեցի կիսվել իմ պատմությամբ, չեմ ներկա յանում, ավելոչդ մեկնաբանո ւթյուններից զերծ մնալու համար: Պարզապես ու-զում եմ կիսվել:Ես ամո ւսնացած էի շուրջ 4 տարի: Առաջին ամիս ների ընթացքում չէի մտածում հղիո ւթյան մասին, բայց հետո այդ հարցը սկսեց ինձ անհանգստացնել, ես չէի հղիանում: Ամուսնուս մայրը ի զարմանս ինձ երբեք խոսք չէր բացում, ես էլ մտա-ծում էի, որ հասկացող կին է, չի ուզում ավելորդ ան գամ ինձ հիշեց նել դրա մասին, ինձ մեղա վոր էի զգում:
Ես գնացի, ստուգվեցի, ինձ մոտ ամեն ինչ նորմալ էր:Երբ խնդրեցի ամուսնուս գնալ ստուգվել, նա սկսեց ինձ հետ վիճել, մայր ու որդի այնպիսի աղմուկ բարձ րացրին, որ ես այլևս այդ մասին չխո սեցի:Երկու տարի անց, շատ պատա հական գտա ամուսնուս բժշկական եզրակացությունը: Թվեր էին գրված, ինչ որ տերմիններ էին:Չգիտեմ ինչու իմ մեջ կասկած առաջացավ, մինչ այդ եր-բեք ամուսինս չէր խոսել որևէ հիվանդո ւթյան մասին:Ես այդ թղթերը տարա ու ցույց տվեցի բժշկին:
Նրա պատասխանից ես ապշած մնացի, փաստորեն ամուսինս չէր կարող երեխա ունենալ և ինքը շատ լավ գիտեր այդ մասին, ու ոչինչ չէր ասում, երբ ես հետա զոտվում էի ու տանջվում, փորձելով հասկանալ մեր երե խա չո ւնենալու պատճառը:Ես որոշեցի ո-չինչ չասել: Բայց տեղս չէի գտնում այդպես խաբված լինելու պատճառով:Անցան օրեր, ես շատ տխուր էի:Մի օր պատահաբար լը-սեցի սկեսուրիս զրույցը հարևանուհու հետ: Վերջինս նրան հարցրեց, թե ինչու որդին երեխա չի ունենում, սկեսուրս պատասխա-նեց.
«Հարսս չբեր է, աստ ված մեզ անիծել է, բայց հո տա նից դուրս չենք գցելու, ոտքը կոտրվեր մեր տուն հարս չգար»: Ես մոտեցա նրանց ու միջա մտեցի նրանց զրույցին.
-Այդ ո՞վ է չբեր, ինչպես կարող է երեխա ունենալ ամուլ տղամարդու կինը, և դու դեռ հարսիդ անունն ես պախարակում, քաջ ի-մանալով պատճառը:Ու բժշկական թղթերը դրեցի նրա առաջ ու ասացի.
-Հիմա էլ պատմիր, թե ոնց եք ինձանից թաքցրել ճշմարտությունը, ոտքս կոտրվեր ու ձեր տուն հարս չգայի:Հավաքեցի իրերս ու հեռացա, այլևս չէի կարող ապրել այդ տանը:
