Երեկ հարսս է զանգել, կրկին նույն խնդ րանքով: Ասում է՝ կարո՞ղ ես երեխ աների հետ մնալ երեք շաբթի օրը: Նա կրկին որոշել է ինչ-որ բժիշկի մոտ գնալ:Չէ, կկարծեք թե ես չեմ սիրում թոռնիկներիս, ես խելա գարվում եմ տղաների համար, ինձ համար դժվար չէ, ես հաճույքով եմ նրանց հետ ժամանակ անցկա ցնում: Բայց ինձ համար անհաս կանալի է հարսիս պահվածքը. օրական 5-6 տեսակի դեղ է խմում, չգիտես ինչն է բուժում…
Հարսս 32 տարեկան է, երկու տարի առաջ է ունեցել երկրորդ բալիկին: Չի աշխատում:Ավագն ընդամենը 5 տարեկան է: Երկրորդ ծննդաբերությունից հետո Աննան անդադար գանգատվում է մեջքի կամ ոտքերի ցավից,մի օր գլուխն է պտտվում, մի օր ձեռքերն են շուտ հոգնում: Նա շատ ժամանակ և ահռելի գումարներ է վատնում բժիշկների վրա:
Ես 60 տարեկան եմ, իսկ այդ պոլիկլինիկայում 10 տարի չեմ եղել: Հենց գնում ես բժիշկի, սկսում են ինչ-որ հիվանդություններ գտ-նել: Մի՞թե Աննան չգիտի, որ գոյություն ունեն ցավազրկող հաբեր,մի հատ խմում ես և քեզ լավ ես զգում:Ես արդեն գրեթե վստահ եմ, որ Աննան այդպես ուղղակի փախնում է երեխաների և տան հետ կապված պարտականություններից:
Այն օրն էլ ասաց, որ բժիշկն իրեն խորհուրդ է տվել գնալ առողջարան, սակայն նա չի պատրաստվում իր հետ տանել երեխանե-րին, այլ ապես բուժ ումը ոչ մի օգուտ չի տա: Խնդրում եմ, ասեք ինձ,մի՞թե կնոջ ու 2 երեխա ների մոր հա մար դա պատ շաճ պահվածք է:
