Հարազատ մայրս կործանեց իմ ու եղբորս մանկությունը, բայց ես տարիներ անց նրան շնորհակալություն հայտնեցի դրա համար․․․
Ամբողջ մանկությունս դժվար է անցել, ես պար զապես գոյա տևել եմ: Իմ բոլոր համադաս արանցիները գնում էին կինո թատրոններ
կամ ցուցա հանդեսներ, իսկ ես դպրոցից ան միջապես հետո գնում էի տուն: Մա յրս երբեք փող չի ունե ցել նման միջո ցառումների
համար: Նա դրանք համարում էր կողմնակի կորուստ և շքեղություն:Տանն ինձ չէր սպասում ճաշը:
Միայն նախատինքներ ու բղավոցներ: Մայրս երբեք չի մաքրել բնակարանը և չի օդափոխել սենյակները: Ես քայլում էի այդ որջի մեջ՝
կպնելով դատարկ շշերի և օգտագործած տուփերի: Մայրս չի պատրաստել եղբորս ու ինձ համար: Լավ ագույնը, որ մենք կարող էինք
սպասել` մակարոնեղենն ու շի լան էին: Ոչ մի հիմ նական ճա շատեսակ, պարզա պես միայն խա վարտ: Ժամանակի ընթացքում ես
սկսեցի սնվել ընկերներիս և ծանոթներիս մոտ:
Ինչքա՜ն համեղ էին պատրաստում նրանց տատ իկները և մայրերը: Կյա նքիս կեսը կտ այի կո տլետի և անուշահոտ խյուսի համար:
Մայրս հաճախ էր «հոգնում», և այդ ժամանակ միշտ փող էր գտնվում գարեջրի և մի բաժակ օղու համար: Մեզ հաճախ էին այցելում
նրա նույն «հոգնած» ընկերները: Մեկ անգամ ես գարեջուր համտեսեցի:Մայրս այդ ժամանակ գնացել էր խանութ՝ մեկ այլ շշի հետև-
ից, և ես նրա բաժակից համտեսեցի: Ինչո՞ւ էր նա մեզ փոխել այդ կեղտի հետ: Ես դեռ չեմ հասկանում:
Ես և եղբայրս ամբողջովին ինքնուրույն էինք: Օրուգիշեր շրջում էինք փողոցում, բաց էինք թողնում դասերը և փոքր տարիքից փոր-
ձում գումար վաստակել:Զարմանալի է, թե ինչպես մենք ընդհա նրապես վկայ ագիր ստացանք և մեծ ացանք՝ որ պես բավականին
ադեկվատ մարդիկ: Միգուցե դա մեր ընկերների ծնողների կոտլե տների և կարտ ոֆիլի պյուրեների գործն էր, բայց ոչ մեր մոր:
«Ես ձեզ ոչինչ պարտական չեմ». — նրա սիրած արտահայտությունը, որը ես հիշում եմ իմ ամբողջ կյանքում: Հիմա ես երեսունհինգ
տարեկան եմ, և չեմ օգնում մորս, որն արդեն հարբեցող է: Ես տեղափոխվեցի այլ քաղաք՝ նպատակ ունենալով հեռու մնալ նրանից:
Եղբայրս էլ նույնն արեց: Այժմ նա ծառայում է Հեռավոր Արևելքում: Շնորհակալ եմ մորս` մեր մանկությունը կործանելու համար:
