Հարազատ մայրս իր կտակի մեջ չէր նշել քրոջս անունը․․․Զարմացած եմ, ինչպես կարելի է չշփվել ընտանիքի հետ հանուն կտակի։Իմ
պատմությունը սկսվում է սովորական ընտանիքից: Մայրս և հայրս ունեին երկու երեխա ՝ ես և իմ ավագ քույրը՝ Ելենան: Մենք կորց-
րել էինք հորս մանկության տարիներին, նա լավ ժառանգություն էր թողել `երկու սենյականոց բնակարան Մոսկվայի կենտրոնում:
Այնտեղ մենք ապրում էինք մեր մոր և քրոջ հետ, մինչև մեծացանք, և մեր ուղիները բաժանվեցին:Ելենան տեղափոխվեց մեկ այլ քա-
ղաք, որտեղ նա կազմեց իր ընտանիքը. Նա միայն անվանական շփումներ էր ունենում մոր հետ, բնականաբար, իմ ուսերին ընկավ
ծեր մարդուն հոգ տանելու բոլոր պարտականությունները:Քրոջս հետ ամուր կապը սկսեց վատթարանալ այդ պահից:
Մայրը ախտորոշվել է լուրջ հիվանդությամբ, անհրա ժեշտ է թանկ բուժում: Գոնե մի քանի անհրաժեշտ դեղամիջոցներ ապահովելու
համար ես ստիպված էի աշխատել երկու տեղ և մոռանալ իմ անձնական կյ անքի մասին:Քույրս ամբող ջովին դադարեցրեց շփումը
մեզ հետ, երբ իմացավ մորս հիվանդության մասին: Այդ պահին ես իսկապես սկսեցի կասկածել, որ Ելենան պարզապես սպասում էր
ծնողական ժառանգությունը կիսելու հնարավորությանը:
Ինչը հետագայում հաստատվեց ամուսնու հետ հեռախոսազրույցից հետո:Ինչպես և սպասվում էր, առանց լավ ֆինանսական աջակ-
ցության, մեր մայրը երկար չապ րեց այս հիվանդ ությամբ: Նա հեռացավ 2015-ին, և 8 տարի հետո առա ջին անգամ հանդիպեցինք
քրոջս հետ:
Ի՞նչն էր զարմացնում Լենային, երբ իմացավ, որ մայրը նրան հանել է իր կտակից ՝ ամբողջովին թողնելով ինձ բնակարանը:Կտակի
պատճառով, անվերջ դատավարություններ սկսվեցին քրոջս հետ բնակարանի շուրջ: Ինձ վախեցնում եմ այն միտք, թե ինչպես մար-
դը կարող է այդպես վարվել իր ընտանիքի հետ հանուն փողի:
