Հարազատներս մտածում էին, թե չարաբաստիկ ավտովթարից հետո ամուսինս կլքի ինձ, սակայն, երբ նա եկավ հիվանդանոց․․․Հի-
վանդանոցում նրա խոսքերը բոլորին շոկի ենթարկեցին
Ժամանակին իմ ետևից վազում էին գյուղի բոլոր տղաներին, բայց ես բոլորի նկատմամբ անտարբեր էի։ Տղաները հալվում էին իմ
գեղեցկությունից, բայց ես զգում էի, որ իմ միակը դեռ առջևում է ։ Երբ սե իր փեսացուիս ծնողներիս հետ ծանոթանալու բերեց, ամ-
բողջ գյուղը զարմացավ: Գարիկը անհրապույր տղա էր։ Սակայն ես սիրում էի նրան և դա էր կարևորը:
Շուտով գյուղում շքեղ հարսանիք արեցինք։ Մենք որոշեցինք մնալ քաղաքում, քանի որ Գարիկը այնտեղ աշխատանք ուներ, իսկ ես
ավարտում էի ուսումը։ Հետագայում մենք որդի ունեցանք, իսկ մեկ տարի անց նաև դուստր ։ Գարիկը հոգատար ամուսին և հայր
էր, օգնում էր ինձ և երեխաներին, ինչպես կարող էր:
Բոլորը ասում էին, որ Գարիկը ինձ անժանի չէ, ես ավելի լավին եմ արժանի, բայց․․․
Մի քանի տարի անց մեր ընտանիքում դժբախտություն տեղի ունեցավ։ Ես աշխատանքից վերադառնալիս ավտովթարի ենթարկվե-
ցի: Կյանքս մազից էր կախված, բայց բժիշկները կարողացան փրկել ինձ: Բժիշկները նաև հայտնեցին, որ ինձ անհրաժեշտ կլինի եր-
կարատև վերականգնում և հոգատար խնամք։ Բոլորը գյուղում մտածում էին, թե Գարիկը կլքի ինձ ու երկու երեխաներիս:
Որոշ ժամանակ անց նա եկավ հիվանդանոց հենց այն պահին, երբ հարազատներս եկել էին ինձ տեսակցելու։
-Մի անհան գստացիր։ Ամեն ինչ լավ կլինի ։ Մենք միասին կհաղթահարենք ամեն ինչ։ Դու իմ կապուտաչյա երջանկությունն ես:
Ամուսնուս այս խոսքերը բոլորին շոկի ենթարկեցին։Ամուսնուս շնորհիվ ու նրա հոգատարության շնորհիվ ես նորից ոտքի կանգնեցի
և սկսեցի կյանքում երկրորդ անգամ առաջին քայլերս անել ։
Շնորհիվ ամուսնուս սիրո ու հոգատարության ես նորից վերածնվեցի։ Այժմ մենք ապրում ենք փոխըմբռնման և հարգանքի մեջ ար
դեն երկար տարիներ: Բայց նույնիսկ հիմա, երբ երեխաներս և թոռներս արդեն բոլորովին մեծահասակներ են, ալեխառն ամուսինս
ինձ դարձյալ անվանում է կապուտաչյա երջանկություն:
