Հայ ուսանողուհու պատասխանը Փարիզում թուրք համակուրսեցի տղայի պատմությանը Թուրքիայի մասին ցնցել է ողջ համացան-
ցը․․․Թուրք տղան ուղղակի փախավ լսարանից։ Այս դեպքը տեղի է ունեցել Փա րիզի Սորբոն համալս արանում։Հայուհի Աննան գերա
զանցությամբ ավա րտելով Հայաստ անում գործող Ֆրանս իական համալ սարանը մեկնում է Փարիզ, մագիստրատուրան շարունա-
կելու Սորբոնի համալս արանի սոցիոլոգիայի բաժնում։
Միջազգային խմբում, որտեղ սովորում էր Աննան կային տարբեր ազգի ներկայացուցիչներ, այդ թվում նաև թուրք երիտասարդ, ում
անունը Ալի էր։Ծնունդով Արցախից Աննան շատ զուսպ և հավասար ակշռված աղջիկ էր, միշտ գիտեր ինչպես վարվել տարբեր իրա-
վիճակներում և երբեք թույլ չէր տալիս, որ էմոցիաները հաղթեն սառը դատ ողությանը։ Նա կենտրոն ացած էր իր ուսումնառության
առարկայի վրա և չէր սիրում հավա քույթների մաս նակցել, գնալ ակումբներ, պարահրա պարակներ և նման տեղեր, ինչն իր շատ
կուրսեցիների սիրելի զբաղմունքն էր։
Ամիսները գլորվում էին և խորհրդավոր ու զուսպ Աննան գնալով ավելի էր տպավորվում թուրք Ալիի մոտ,ով չգիտեր Աննայի ազգութ-
յան մասին։ Աննան կուրսում երբեք չէր սիրում խոսել իր անձնական կյանքից և երբեք էլ առիթ չէր ստեղծվել, որ նա հայտարարեր իր
ազգության մասին։Թուրք երիտասարդը միշտ ներկա էր լինում դասերին, երբ իմա նում էր Աննան գալու է։ Նա վերջնականապես սի-
րահարվել էր գեղեցկուհի սևահեր հայուհուն։
Մի օր թուրք տղան մոտենում է Աննային և խոստովանում, որ սիրհարված է նրան։ Աննան քարացած հայացքով նայում է նրան, մեկ
վարկյան լռում և ասում թուր քին սուր յաթաղանի պես կտր ող երեք բառ՝ ես հայ եմ ։ Թուրք երիտասարդը շփոթվում է և զայրացած
գոռում ․ «Դու չես կարող կեղտոտ հայ լինել, գրողը տանի քեզ», այնուհետև շպրտում է հայուհու ձեռքի գրքերն ու նրան հրելով հեռա-
նում։Աննան ոչինչ չի պատա սխանում, նա գիտեր, որ թուրքը մի օր իր կողմից կս տանա պատշաճ պատասխան «կեղտոտ հայ» ար-
տահայտության համար։
Այս դեպքից 4 օր հետո սոցիոլգիայի դասա խոսն ազգերի մասին ազատ թեմա է տալի ուսանո ղներին, որպեսզի նրանք պրեզենտա-
ցիա պատրաստեն և ներկայացնեն։Պրեզենտացիայի օրն Ալին ճոխ և բովա նդակալից նյութ է պատր աստում Թուրքիայի մասին և
ներկայանում ամբիոնից, թե ինչ հարուստ և հզոր երկրից է նա և իր ելույթի ողջ ընթացքում հայացքը լկտիաբար Աննայից չի կտրում։
Ալիից հետո Աննան ձեռք է բարձրացնում, որպեսզի մոտենա ամբիոնին և ներկայացնի իր աշխատանքը։Վստահ քայլերով հայուհին
մոտենում է ամբիոնին և սկսում իր ելույթի խոսքը հետևյալ նախադ ասությամբ․ «Բարեբախտաբար, ես թանգարանում ներկայաց-
ված վերջին հայը չեմ, այլ ցեղասպանությունից փրկված և աշխարհով մեկ սփռված 10 միլիոն հայերից մեկը, ով եկել է Ֆրանսիա սո-
վորելու, ավելի լավ մասնագետ դառնալու և հայրենիք վերադ առնու նպատակով»։ Եվ Անն ան սկսում է պատմել հայերի ցեղասպա-
նության մասին, իր պրեզենտացիայի մեջ ներկայացնելով դաժանության բոլոր դրսևորումները, որոնք եղել են թուրքերի կողմից հայ
անանց, մանուկների, տղամարդկանց ու ծերերի նկատմամբ։
Դահլիճը քարացած լսում էր, իսկ հայուհին արիաբար ու սառնասիրտ կերպով նայում էր Ալիին ու շարունակում փաստերով պատմել
մարդկության ամենամեծ ոճրագործություններից մեկի մասին։ Ելույթն ավարտելուց հետո Աննան խնդրում է բոլորին կանգնել և մեկ
րոպե լռությամբ հարգել ցեղաս պանության անմեղ զոհերի հիշա տակը։
Այդ պահին թուրք Ալին կարմ րած և ճնշված դուրս է գալիս լսարանից։ Ելույթն ավարտվում է լսարանում ներկա գտնվողների բարձր ծափահարություններով։Այսպես հայուհին հիշեցնում է թուրքին իր ով լինելը։ Ոչինչ և ոչ ոք չի մոռացվել և չպետք է մոռացվի, քանզի
կարճ հիշողություն ունեցող ազգերի ճակատագիրը միշտ մշուշոտ է։
