Հայրիկ ո՞ւր ես գնում․․․Սիրուհու մոտ,-ասաց մայրս չթողնելով, որ հարցիս պատասխանի հայրիկս
Երբ ես 8-9 տարեկան էի, ի տարբերություն եղբորս՝ հաճախ օգնում էի մայրիկիս տան գործերում։ Նա մշտապես ընկերների հետ դրսում էր։ Հայրս ցերեկներն աշխ ատում էր գործարանում, իսկ երեկոյան տուն էր վերադառնում։ Լվացվում էր և նստում էր ընթ րելու։
Այդ երեկո մայրս խիստ հայացքով կարծես սղոցում էր հորս, նա էլ փորձում էր չնկատել։ Լուռ ուտում էր՝ հայացքն ափսեից չկտրե լով։
-Դե ի՞նչ, եսօր նորից ես գնալու՞,- լռությ ունն առաջինը կո տրեց մայրս։
-Գնալու եմ։
-Ինչքան կարելի է, արդեն վաղ ուց փոքր տղա չես։
Հայրս ոչինչ չասաց։ Շաբաթա կան երկու անգամ նա մի քանի ժամով գնում էր տանից, իսկ հետո ուժով և եռանդով լի, բարձր տրա մադրությամբ վերադա ռնում էր տուն։
-Իսկ ու՞ր ես գնում, հայրիկ,- հարցրեցի ես՝ փորձելով բավարարել հետաքրքր ասիրությունս։
-Սիրուհու մոտ է գնում,-նրա փոխ արեն պատաս խանեց մայրս,- գնում է , իսկ հետո էլ գալիս և երգում է։
Դրանից հետո մենք լուռ ավարտեցինք ընթրիքը, էլ ոչ ոք ոչինչ չասաց։Երբ հայրս դուրս եկավ տանից, մորիցս հարցրեցի, արդյո՞ք նա իսկապես սիրուհու մոտ է գնում, մ այրս էլ ասաց, որ եթե չեմ հավ ատում, կարող եմ գնալ նրա հե տևից։ Տան հագուս տով և հողաթա փերով դուրս վազեցի, տեսա, որ հայրս թեքվեց, գնացի նույն ուղղությամբ։
Տարօրինակ էր, բայց հայրս մտավ մշակույթի տուն։ Ես 1 րոպե կանգնեցի դռան առաջ, բայց որոշեցի ներս մտնել։ Ես պատրաստ էի տեսնել կյանքիս վատագույն տեսարանը։Կանգնած էի մեծ միջանցքում, փոր ձում էի հասկ անալ, թե ինչ անել։ Հանկարծ բարի հայացքով մի բարի կին մոտեցավ և ասաց,որ առանց ամաչելու անցնեմ առաջ։Նա բացեց դուռը և ինձ թեթև հրեց առաջ ձեռքով։ Պարզվեց, որ դա դրամատուրգիայի խմբակ էր։
Տեսա հորս, ով թագավորի դեր էր տանում։ Նա ծանր բա սով արիա էր երգում՝ հրամա յելով պատժել մեղա վորին։ Ես քարացած նայում էի բեմին։Փորձը տևեց մոտ 3 ժամ։ Հայրս իսկական տաղանդ է։ Նա այնքան ազատ էր, կարծես ուրիշ մարդ լիներ։ Տուն վերադառնում էինք միասին՝ պաղպաղակ ուտելով։ Հայրս ամբողջ ճանապարհին սուլում էր երաժշտությունը, իսկ տանը սկսեց մաքուր ձայնով երգել։
Ես հասկացա, թե ինչու էր մայրս նրան սիրուհի անվանում։ Նա խանդում էր հորս՝ իր հոբբիի հանդեպ, չէր կարողանում իր ոչինչ անել, երբ տեսնում էր ամուսնու երջանիկ դեմքն ու աչքերի փայլը՝ ներկայացումից վերադառնալուց հետո։
