Մի ամբողջ օր չեմ քնել… թեստի 2 գիծ… Ի՞նչ անեմ հիմա… Ինչպե՞ս պիտի համալսարանը ավարտեմ… Աստված իմ, ծնողներիս ինչ-
պես ասեմ։Մի ամբողջ օր չեմ քնել… թեստի 2 գիծ… Ի՞նչ անեմ հիմա… Ինչպե՞ս պիտի համալսարանը ավարտեմ… Աստված իմ, ծը-
նողներիս ինչպես ասեմ… Վախից չգիտեմ ինչ անել, իսկ նա էլ այս պահին հեռու է…
Այնքան եմ վախենում… Գլուխս անտանելի ցավում է… Հավաքում եմ նրա համարը և զանգը կարծես մի հավերժություն է գնում.
-Բարև, սիրելիս… Ներիր, որ ուշ ժամի եմ զանգում… չեմ կարո ղանում էլ միայնության մեջ մտածել… Գիտես, կարծում եմ, հղի եմ…
Լալիս եմ… Ի՞նչ պիտի անենք հիմա…
-Ողջույն, իմ աղջիկ, դու հիմա կհանգստանաս և կպառկես քնելու, իսկ վաղը ես կգամ և կպլանավորենք մեր հարսանիքը, նաև առա-
վոտյան կզանգեմ մայրիկիս և կասեմ. «Բարև, տատի՛կ:»
Իսկ հաջորդ օրը նա իրոք եկավ՝ ձեռքը սպիտակ վարդերից մի հսկայական ծաղկեփունջ և մեծ արջուկ բռնած…հիմա մենք հրաշալի
բալիկ ունենք:
Ես համալսարանն էլ ավարտեցի…և արդեն որերոդ անգամ համոզվեցի, որ այս կյանքում ոչինչ էլ սարսափելի չէ, եթե կողքիդ կա ԻՍ-
ԿԱԿԱՆ ՏՂԱՄԱՐԴ:
