Կնոջ մահից հետո, ամուսինը մնաց միայնակ ու լքված, սակայն կիրակնօրյա մի զանգ րոպեների ընթացքում ամեն ինչ տակնուվրա
արեց․․․Վիկտոր Սեմենովիչը բարձրահասակ, բավականին ուժեղ, յոթանա սունամյա ծերունի է, ով արդեն չորս ամիս է, ինչ թա ղել է
իր կնոջը և սովորում էր ապրել միայնակ: Վատ էր ստացվում, կարծես նա ընդհանրապես երբեք առանց նրա չի ապրել: Հաճախ խո-
սում էր ինքն իր հետ, որպեսզի ստանա արժեքավոր խորհո ւրդներ տնային տնտեսության վարման համար:
Բայց Վիկտոր Սեմենիչին դա այնքան էլ չէր անհանգստացնում, քանի որ մասնագիտությամբ հոգեբու յժ է և սովոր է ամեն ինչ վերա-
հսկողության տակ պահել ։ Սթ րեսից, մարդկանց հետ ինչ ասես, որ տեղի չի ունենում:Նա երեխաներ և թոռնիկներ չուներ և շատ էր
տխրում այդ փաստի առթիվ:Մի անգամ կիրակի առավոտյան,հնչեց հեռախոսի զանգը և Վիկտոր Սեմենիչին հանեց տաք բաղնիքից:
Վիկտոր Սեմենիչը դրանից ոչ մի լավ բան չէր սպասում, նա արդեն չորս ամիս է ՝ կյանքից ոչ մի լավ բան չէր սպասում և իր կանխա-
տեսումներում երբեք չէր սխալվում ։ Զա նգել էր դռնապան-ուզբեկը և ուզբեկա-ռուսերենով ինչ որ բան էր ասում:Դա շատ տարօրի-
նակ էր և անհանգստացնող,քանի որ ոչ մի դռնապանի Վիկտոր Սեմենիչը չի տվել իր հեռախոսահամարը,նա նույնիսկ նրանց անուն-
ները չգիտեր, պարզապես բարևում էր և անցնում:
Ծերունին դժվարությամբ պարզեց, որ դռնապանը գտել է ինչ-որ կո րած <<սպիտակ շուն>>,որի վզից իր հեռախոսահամարն է կախ-
ված եղել։Մի խոսքով, նրանք սպասում են մուտքի մոտ: Գլխավոր տարօրինակությունն այն էր, որ Վիկտոր Սեմենովիչը <<սպիտակ
շուն>> երբեք չի ունեցել և ընդհանրապես միշտ դեմ է եղել տանը կենդանի պահելուն:Բայց ծերունին չհակաճառեց և իջավ ներքև։
Դժկամությամբ վերարկուն հագավ,ամեն դեպքում գրպանը մտցրեց գրիչը ինքնապաշտպանության համար և դուրս եկավ մուտքից։
Դռան մոտ ծ խում էին նարն ջագույն բաճկոններով դռնա պանները, իսկ ոտքերի տակ դողում էր փոքրիկ, անձրևից թաց, սպիտակ
պիտբուլտերյերչիկը և զգուշությամբ նայում աջ ու ձախ։Բայց հենց շնիկը նկատեց Վիկտոր Սեմե նովիչին, դադարեց դ ողալ և նետ-
վեց ծերունու գիրկը, ինչպես խե ղդվողը նետվում է փր կարարական շրջանակի մեջ ։
Դռնապանները ժպտացին և ասացին, որ ապրի շունը, որ գտավ տիրոջը և վերցրեցին իրենց ցախավելները և գնացին: Մտքերը Սե-
մենովիչի գլխում պտտ վում էին քամու արագությամբ: Անցավ մեկ տարի, պրոֆե սորը թարմ տեսք ձեռք բերեց: ժամանակն ու ամե-
նօրյա զբոսանքները անում էին իրենց գործը։ Փոքրիկ շնիկը վերածվել էր մի հսկայի,բայց շատ բարի բնավորությամբ: Վիկտոր Սեմե-
նովիչը ամեն օր աշխատանքի էր տանում նրան իր հետ և արդեն ինստիտուտում հանում էր նրա դն չկալը:Շունն ամբողջ օրը հլու
հնազանդ նստում էր ամբիոնում և ժպտում նրան, ով հյուրասիրում է իրեն,․
Մի օր պրոֆֆեսորի աշխատասենյակ մտավ ուսանողների մի մեծ խումբ, նրանք խաղացին շան հետ, իսկ հետո խոստովանեցին, որ
ցանկանում էին որ ամեն ինչ լավ լինի և ներողություն խնդրեցին:Ոչ մի ամնեզիա չկար պրոֆֆեսորի մոտ,ուսանողները էլիտար խա-
նութից գնել էին շանը, վզկապ էին պատվիրել,վրան գրել պրոֆֆեսորի անունը և հեռախոսահամարը և պայմանավորվել դռնապան-
ների հետ: Բայց, որ ամենակարևորն է, նախքան շնիկի ծն վելը, ամբիոնում գո ղացել էին Վիկտոր Սեմենովիչի հին գլխարկը: Այդ գլ-
խարկի վրա մայրը ծ նել և կերակրել է շանը, ուստի նա շատ է սիրել իր տիրոջը, նախքան մուտքի մոտ իրենց առաջին, պատմական
հանդիպումը:
