Կնոջս հետ հեռախոսով խոսելիս փորձում էի նրան բացատրել, որ դեռ աշխատավարձ չեմ ստացել ու երեխայի կաթի փող չունեմ․․․
Չգիտեի, որ տնօրենս լսում էր մեր խոսակցությունը։Ես, կինս և մեր 5 ամսական որդին նոր էինք տեղափոխվել մայրաքաղաք: Բա-
րեբախտաբար, շուտ կարողացա տեղավորվել աշխատանքի:
Դեռ 5 օր էի աշխատում, իսկ մինչև աշխատավարձս 1 ամիս կար:Զանգեց կինս, դուրս եկա միջանցք, որ խոսեմ հետը: Կինս ասում
էր, որ երեխայի կաթնախառնուրդը վերջացել է, իսկ ես ասացի.
-Ես պիտի աշխատեմ, որ գնեմ, իսկ աշխատելու համար ինձ բենզին է պետք: Ես այս պահին գումար չունեմ ոչ բենզինի, ոչ էլ կաթ-
նախառնուրդի համար:
Երբ անջատեցի հեռախոսը, տեսա, որ տնօրենս կանգնած էր այնտեղ, բայց ոչինչ չասաց:2 ժամ անց նա մոտեցավ ինձ, ասաց, որ
իրեն մի քանի ժամով տամ իմ մեքենան: Ես ասացի, որ մեջը բենզին չկա, իսկ նա պատասխանեց, որ խնդիր չէ, ինքը կլցնի:
Ուշ երեկոյան տնօրենս բերեց մեքենաս և տվեց բանալին: Նստեցի և տեսածս ստիպեց ինձ՝ 30 տարեկան տղամարդուն, մի կերպ
զսպել արցունքներս: Նստարանին 10 տուփ կաթնախառնուրդ կար, իսկ կողքը՝ 50 000 դրամ:Տնօրենս ասաց, որ դա փոքր բոնուս է,
և ինքն ակնկալում է, որ հետագայում ես լավ կաշխատեմ…
