Կյանքը անկանխատեսելի բան է, ոչ ոք ապահովագրված չէ անհաջողությունից․․․Օրեր առաջ հայրս մի մուրացկան էր բերել մեր
տուն
Ես, ամուսինս, երեխաս և իմ հայրը ապրում ենք նույն բնակարանում։ Վերջերս հայրս մեր տուն բերեց մուրացկանի․․․ Ես կարծում
էի, թե հայրս խելագարվել է, մոտը զառամախտ է սկսվել։ Փորձում էի նրան խելքի բերել, բայց ապարդյուն։Ասում էր, որ եթե տանից
հանեմ այդ մարդուն, ինքն էլ նրա հետ միասին կգնա։Վիճեցինք, վիճեցինք,բայց ի վերջո հաշտվեցինք։
Իսկ մի ամիս անց ամաչեցի խոսքերիս համար։ Պարզվեց, որ Անդրանիկ Աբգարյանը՝ հենց այն մուրացկանը, ինտելիգենտ, կրթված
և բարի մարդ է։Նա ոչ մեկիս չէր խանգարում, համեստ նստում էր մի աթոռին և անդադար կարդում մեր գրքերը։ Մեր թույլտվութ-
յամբ սկսեց դստերս հետ դասերն անել։Եվ անհավատալի է, բայց մի ամսում երեխայիս գնահատականները նկատելիորեն բարձրա-
ցան։
Իսկ ևս 2 շաբաթ անց պապիկիս միջնորդությամբ Անդրանիկը քոլեջում աշխատանքի անցավ։ Դասավանդում է պատմություն։ Մի-այն հետո իմացա, որ նրա կինն ու երեխաները 5 տարի առաջ ողբերգական ավտովթարի զոհ են դարձել։
Խեղճ մարդը փորձել է ցավից թաքնվել ալկոհոլի և ինքնաքայքայման տակ։Այդպես նա դարձել է մուրացկան,սակայն մեր ուշադրութ-
յունն ու բարությունը վերադարձրեցին նրա ապրելու ցանկությունը։ Բայց ամենից շատ հարգում եմ հորս, երազում եմ, որ երեխան
երս էլ իր պես մեծահոգի և կամեցող լինեն։
