Կարծես կյանքս կազմված լինի աշխատելուց ու եփելուց, էլ ուժ չունեմ․․․Ամուսինս չի ուտում երեկվա ուտելիքը, պահանջում է, որ ա-
մեն ինչ թարմ լինի։ Անգամ այդ օրը ավելի վաղ պատ րաստված սնո ւնդը, որն արդեն հասցրել է սառել,ամուսինս համարում է անպի-
տան: Ամեն ինչ պիտի լինի ամենաթարմը. միայն նոր եփած կամ տապակած կարտոֆիլ, հավի միս:
Ու դրա համար ստիպ ված եմ լինում բոլորից 1 ժամ շուտ արթն անալ, նախաճաշ պատր աստել ու ամուսնուս համար էլ կոնտեյների
մեջ սնունդ դնել:Ու դա չի կարող լինել բուտ երբրոդ կամ գոնե աղցան: Ոչ: Պար տադիր պիտի կոտլետ պատրաստեմ, խավարտ, որ
ինքը աշխատանքի վայրում լիարժեք սնվի:
Ու այդպես ամեն օր: Շաբաթվա մեջ երկու ազատ օր ունեմ,ու երկու օրն էլ անցկացնում եմ խոհանոցում:Փորձել եմ խոսել ամուսնուս
հետ, բացատրել, առաջա րկել եմ, որ ես դուրս գամ աշխատա նքից ու ամեն օր եփեմ այն, ինչ կցանկանա: Ես ուղղակի ֆիզիկապես
չեմ հասցնում:
Գործի գնալուց չեմ ուզում ինձ տեսնել հայելու մեջ. անխնամ,առանց դիմահարդարման,սանրվածքի:Բայց ես էլ, ամուսինս էլ
գիտենք, որ առանց իմ աշխատավարձի չենք կարողանա ապրել: Պարզ ապես պիտի դիմանամ: Ամո ւսինս անընդհատ իր մորն է օրինակ բե-
րում.
-Մայրս ամբողջ կյանքում 4-ին է արթնացել: Ես սովոր եմ թարմը ուտելուն:
Ես գիտակ ցում եմ, որ իմ մեղքի բաժինն էլ կա, քանի որ տարին երի ընթացքում ես եմ նրան սովոր եցրել ուտել միայն լավն ու նոր
պատ-րասածը: Պատահել է, որ ինքս չեմ հասցրել նախաճաշել, բայց ամուսնուս ու երեխաներիս համար պատրաստել եմ այն, ինչ
սիրում են:
Ես արդեն երազումս եմ տեսնում գաղօջախն ու տապակները, կաթսաները… Աշխատանքից գալիս եմ ուժասպառ եղած ու անցնում
նույն գործին…Կարծես կյանքս կազմված լինի աշխատելուց ու եփելուց… Էլ ուժ չունեմ…
