Ի սկզբանե, որոշել էի որդուս բնակարան նվիրել, բայց տղաս ինձ հուսա խաբ արեց․․․Մինչ օրս նրա արարքից ուշքի չեմ գալիս։ Շուրջ 20 տարի ես ապրում էի ամուս նուս հետ։ Մենք ապրում էինք միշտ կատար յալ ներդաշնակության մեջ, մինչ չարաբաստիկ քա ղց կե ղը նրան տարավ ինձանից: Ես մնացի որդուս հետ։ Մահ վանից մի քանի օր առաջ նա համոզեց ինձ գնել երկու սենյա-կանոց բնակարան և խոր հուրդ տվեց այն վարձով տալ, որպեսզի փողի կարիք չունենամ։ Նա շատ հոգատար էր իմ նկատմամբ, նրա կողքին ես ոչ մի բանի կարիք չեմ ունեցել։ Ես հենց այդպես էլ արեցի․ բնակարան գնեցի և վարձով տվեցի։
Ամուսնուս մա հից երկու տարի անց Արտեմը որոշեց ամուսնանալ: Ես ընդհանրապես դեմ չէի։ Որդիս ակնարկում էր, որ ցանկա-նում են հարսան իքից հետո առանձին ապրել։Անկեղծ ասած, ես դեմ չէի,բացի այդ չէի պատկերացնում մեկ այլ կնոջ՝ իմ խոհանո-ցում և առհա սարակ իմ տանը։ Որդիս գումար չուներ նոր բնակարան գնելու համար։ Ես որոշեցի երկ րորդ բնակարանը նրանց նվիրել։
Գնացի նոտարի մոտ և ձևակեր պեցի տունը որդուս անունով՝ օրենքի տարրին համապատասխան։Բնակարանն այդուհետ դար-ձավ որդուս սեփականությունը: Հարսանիքից հետո երիտասարդները տեղափոխվեցին այնտեղ։ Մի քանի ամիս անց որդիս եկավ բոլորովին նոր արտասահմանյան մեքենայով: Պարզվեց, որ իմ հիմար որդին վաճառել է բնակարանը, գնել է այդ մեքենան և կնոջ հետ մեկնում է ճամփորդության, քանզի նրա կինը մանկուց երազել էր ճամփորդել և տեսնել եվրոպական երկրները։
Արտեմն ուզում էր իրականացնել նրա նվիրական ցանկությունը:Ճամփորդությանբ ընթացքում նրա կինը փախել էր հարուստ սիրեկանի հետ։ Որդիս վերադարձավ ինձ մոտ ընկճված։ Ես չեմ կարող վտարել սեփական որդուս, բայց և նրան տեսնել չեմ ու-զում։
