Ինքնաթիռում տղամարդը լսեց,թե ինչ են փսփսում երկու անծանոթներ,հետո անմիջապես մոտեցավ ուղեկցորդին տարօրինակ խնդ
րանքով․․․Բոլորս էլ գիտենք, որ ուրիշների խոսակցությունը լսել չի կարելի, բայց եկեք ազնիվ լինենք՝ լինում են դեպքեր, երբ դրանից
խուսափել չես կարող: Օրինակ՝ փոքր տարածություններում, մետրոյում, օդան ավում:
Այս պատմությունը տեղի է ունեցել հենց օդա նավում: Ամեն ինչ սկս վեց նրանից, որ մի ուղևոր լսեց, թե ինչ են խոսում 2 անծանոթ
մարդիկ: Հասկալանալով, թե ինչ են խոսում նրանք,Դեննի Կուկիչը որոշեց հասարակայնացնել դա:Այս պատմությունը հետո տարած-
վեց Ֆեյսբուքում:
«Երբ ես տեղավորվեցի օդանավում, հասկացա, որ շուրջս զինվորականներ են նստած:Ես հարցրի, թե ուր են գնում։Նրանք պատաս-
խանեցին, որ այժմ թռչում են Օնտարիո (Կանա դա), իսկ 2 շաբաթից տեղափոխվելու են Աֆղանստան: Մի ժամ հետո ուղեկ ցորդը
հայտարարեց, որ ճաշը կարելի է գնել 5 դոլարով: Ես լսեցի, թե ինչպես մի զինվորական մյուսին հարցրեց՝ արդյոք պատրաստվում է
գնել, թե ոչ:
Այս հարցին մյուս զինվորականը պատասխանեց, որ չի պատրաստվում, քանի որ այն շատ թանկ է:Ես ուշադիր նայում էի բոլոր զին-
վորականներին. ոչ ոք չէր ճաշում: Այդ ժամանակ ես մոտեցա ուղեկցորդուհուն, նրան տվեցի 50 դոլար և ասացի, որ բոլոր զինվորա-
կաններին ճաշ մատուցի:Երբ բոլոր զինվոր ականների ճաշն արդեն մատո ւցված էր,նա մոտեցավ ինձ և հարցրեց,թե ինչ եմ ես նախ
ընտրում` հավ, թե տավարի միս:
Ես զարմացա նրա հարցից,բայց պատասխանեցի:Մի քանի րոպե հետո նա մոտեցավ և ինձ տվեց 1-ին դասի սնունդ:Օդանավի հետ-
նամասում ինձ կանգնեցրեց մի տղամարդ և ասաց, որ տեսել է, թե ես ինչ եմ արել, և ուզում է միանալ, նա ինձ փոխանցեց 20 դոլար:
Երբ ես վերադարձա իմ տեղը, ինձ մոտեցավ օդանավի հրամանատարը: Նա ձեռքը մեկնեց և ասաց.
-Երբ ես ծառայում էի, մի օր մի տղամարդ ինձ համար ճաշ գնեց օդանավում։ Ես մինչ այսօր հիշում եմ այդ մարդու բարությունը:
Երբ մենք տեղ հասանք, ես հավաքեցի իրերս,վերցրի ճամպրուկս և շարժվեցի դեպի ելքը:Հենց այդ ժամանակ ինձ մոտեցավ մի տղա
մարդ և ինչ-որ բան դրեց գրպանս: Երբ ես նայեցի, տեսա, որ կրկին գումար է: Չգիտեի ինչ անել: Երբ դուրս եկա օդանավակայանից,
տեսա, որ զինվորները դեռ դրսում կանգնած են: Ես մոտեցա նրանց և տվեցի այն ամբողջ գումարը, որ հավաքվել էր:
Նրանք դեռ երկար ճանապարհ ունեին գնալու,մի բան կուտեին այդ գումարով:Ես հասկացա, որ այս ամենից հետո այս զինվորական
ները կհասկա նան, որ իրենք անտեսված չեն, բոլորս գնահա տում ենք նրանց զոհաբերությունն ու քաջությունը:Այս զինվորականնե-
րը պատրաստ էին անել ամեն բան իրենց պետության համար: Անգամ պատրաստ էին զոհաբերել սեփական կյանքը:
Դա իսկապես մեծ պատիվ է, սակայն ոչ բոլորն են դա հասկանում: Այս պատմությունը վկայում է այն մասին, որ մարդկությունն իրա-
կանում դեռ չի վերացել:Հենց այս բարությունն այդ զինվորները երբեք չեն մոռանա:
