Ի՞նչ է, ձեզ համար դայա՞կ եմ: Կարծես ամեն օր աշխատանքի եմ գալիս այստեղ: Աշխատելու համար պետք է աշխատավարձ վճարել
,- ասաց սկեսուրս հարազատ թոռանը խնամելու համար։Ես լավ ընտանիք ունեմ, 33 տարեկան եմ, ամուսինս՝ 36, որդիս՝ 5: Սկեսու-
րս հիանալի կին է, անցած տարի նրա 60 ամյակն էր: Ես և ամուսինս շատ ենք աշխատում: Աշխարհում տեղի ունեցող վերջին իրա-
դարձությունների պատճառով աշխատավարձերը կտրուկնվազել են, իսկ ապրիլին, ընդհանուր առմամբ, գործազուրկ էինք, ուստի
փողն այժմ այնքան շատ չէ, որքան միշտ:
Ստիպված ենք մի փոքր խնայողություն անել զվարճանքների վրա: Իհա՛րկե, դա երեխային չի վերաբերում:Մանկապարտեզը փակ է,
իսկ սկեսուրս միշտ ուրախությամբ էր նստում թոռնուհու հետ: Մանկապար տեզից հաճ ախ էր նրան վերցնում, պահում մինչև մեր
վերադառնալը: Հաճախ էինք չորսով ընթրում: Բոլորովին վերջերս ինձ թվաց, որ նա փոխվել է: Չարացել է և դարձել ագրեսիվ: Իսկ
վերջին անգամ ես ուղղակի սարսափեցի նրա խոսքերից:
«Ի՞նչ է, ձեզ համար դայա՞կ եմ:Կարծես ամեն օր աշխատանքի եմ գալիս այստեղ: Աշխատելու համար պետք է աշխատավարձ վճա-
րել…»:
Ես նույնիսկ չգիտեի, որ կարող եմ նրան պատասխանել. «Մայրի՛կ, բայց Դուք տատիկ եք և պետք է նստե՛ք Ձեր հարազատ թոռնիկի
հետ…», — այսպես էի ուզում ասել, բայց ցնցող վիճակի պատճառով նույնիսկ լեզուս չպտտվեց: Հետո լռեցի:Կպատմեմ ամուսնուս
(նա այդ ժամանակ կողքիս չէր): Նա նույնիսկ չհավատաց ինձ, իսկ հետո այն իր ականջներով լսեց:
Որոշ ժամանակ անց հայտնաբերեցինք,որ մեր խնայողություններից որոշակի գումար է անհետացել:Մենք միանգամից հասկացանք,
թե որտեղ են դրանք կորել,այնուհետև սկեսուրս ասեց,որ՝ որպես «կանխավճար» է վերցրել …Դա պարզապես անհեթեթություն էր…
Հիմա սկեսուրս մեզ մոտ չի գալիս: Քույրս է նայում որդուս: Քանի դեռ համալսարանում դաս չկա, իրեն կարող է դա թույլ տալ: Բայց
հետո ինչ եմ անելու… ես չեմ հասկանում, գուցե իսկապես անհրաժեշտ է վճարել դրա համար …
Ի՞նչ եք կարծում: Եթե պետք է դայակ վարձեմ,ապա ավելի լավ չի՜ լինի վճարեմ սկեսրոջս…
