Ընտանիքս քանդման եզրին է, իսկ երեխաս դեռ 6 ամսական․․․Չգիտեմ ինչ անեմ,մի խորհուրդ տվեք։Ամուսնուս հետ մեր կյանքը, որ-
քան էլ տխուր հնչի, երեխայի ծնվելուց հետո սկսեց վատթա րանալ: Ես շատ եմ հոգնում, երեխան քմա հաճ է, իսկ ամուսինս սկսել է
ազատ ժամանակն անցկացնել ավելի շատ համակարգչային խաղերի կամ երեկույթների վրա: Ինձ զայրացնում է նրա անտարբերու-
թյունը իմ և երեխայի հանդեպ, օգնության փոխարեն նախատինք եմ ստանում:
Ամուսինս 15 րոպեից ավել չի մնում երեխայի մոտ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ես խնդրում եմ նստել որդուս հետ, որպեսզի ցնցուղ
ընդունեմ կամ ինչ-որ պատրաստեմ, նա միշտ ասում է. «Միայն թե արագ»: Երբ գալիս է քնելու ժամ անակը, ես ինքս եմ ճոճում երե-
խային, և նույնիսկ եթե նա բղա վում է, ամո ւսինս չի շտապում օգնել ինձ, այլ հանգիստ շարո ւնակում է համակա րգչով խաղալ իր
խաղերը:
Նա դա բացատրում է այսպես. «Ես աշխատում եմ և հոգնում, իսկ դու ամ բողջ օրը տանն ես»:Այս ամենը զայրույթ ու վրդովմունք է
կուտակում, ես զայրացած եմ նրա պահվածքից: Երբեմն դա հսնում է աբսուրդի աստիճանի. Մենք միասին դուրս ենք գալիս տանից,
նա գնում է ընկերների հետ զբոսանքի, իսկ ես՝ երեխայի:Երբեմն գիշերները ես լացում եմ և փորձում նրա հետ պատկերացնել ապա-
գան. Պատկերը տխուր է դուրս գալիս: Ամեն ինչ բար դանում է նրանով, որ ինձ օգնող չկա, տատիկս ապրում են այլ քաղ աքում, իսկ
դայակի համար, իհարկե, փող չկա:
Ես չեմ քնում, չեմ հանգստանում: Ես ամա չում եմ ասել, բայց երբեմն նույնիսկ զյրանում եմ խեղճ որ դուս վրա:Մենք ավելի ու ավելի
հաճախ ենք կռվում: Ամուսինս ճչում է. Ես լաց եմ լինում, ես գոռում եմ. Նա դուրս է գալիս և հեռանում: Երբեմն նա ինքն է սկանդալի
դրդում, որպեսզի առիթ ունենա լքելու տունը, կարծես թե ես եմ նրան բերել: Մի քանի անգամ նա ինձ «տորթ» անվանեց՝ ակնարկե-
լով, որ մեծապես վերականգնվել եմ ծննդաբերությունից հետո:Ես չեմ վիճում, որ քաշի հետ կապված խնդիրներ կան,բայց ես երեխա
եմ ունեցել ընդամենը 6 ամիս առաջ:
Դե, այո, և ինչպես սովորաբար է լինում, սթրես ժաման ակ քաղցր ավենիք եմ ուտում: Այս պահին ես ուղղա կի չգիտեմ, թե ինչպես
կարող ենք ապրել: Ես պատ րաստ չեմ համբերել իմ հա նդեպ նման վերաբերմունքի: Բայց բաժա նվելու միտքը նույնպես, ես չեմ ըն-
դունում, ես սարսուռում եմ դրանից:Ես կարծում էի,որ մեկընդմիշտ եմ ամուսնանում, հուսով,որ միասին կանցնենք բոլոր դժվարութ-
յունների միջով:Իսկ հենց վերջերս՝ որդուս ծնունդից առաջ, ամեն ինչ շատ ավելի լավ էր: Նա հոգ էր տանում ինձ համար, այնպիսի
ուրախությամբ էր ընդունել այն լուրը, որ հայր է կդառնաւ:
Ես ինքս եմ փոքրիկ վերանոր ոգում կատարել բնակա րանում` նորածնի ծննդ յան համար, նորից փակ ցրել եմ պաստառներ, սիրով
հավաքել եմ օրորոց որդուս համար: Իսկ հիմա․․․ Ի՞նչ պետք է անեմ այս իրա վիճակում: Ինչպե՞ս դնել նրան իր տեղը, որպ եսզի նա
իրեն թույլ չտա այդքան սարսափելի վերաբ երմունք իմ նկատ մամբ: Ինչպե՞ս վարվել, որպեսզի ամեն ինչ դառնա այնպես, ինչպես
կար:
