Էլ ուժ չունեմ, այսպես էլ հնարավոր չէ․․․Մեր տունը կարծես անվճար հյուրանոց լինի․․․Ամուսնուս՝ գյուղի բարեկամները անդադար
գալիս են մեզ հյուր։Մենք ապրում ենք Երևանում. ես, ամուսինս և մեր որդին: Ամուսնուս բարեկամները գրեթե բոլոր հանգստյան օ-
րերին, տոներին և արձակուրդներին մեր տուն են գալիս:
Նրանք լավն են, հասարակ մարդիկ են, իրենց հետ միշտ բերում են սեփ ական ձեռքերով պատր աստված փակոցներ: Բայց չէ որ ես
չեմ կարող նրանց կերակրել միայն իրենց բերած մուրաբայով:Երբ գալիս են մեր «երկար սպասված հյուրերը», մենք բոլորս քնում ենք
մի սենյակում, նրանք էլ՝ մյուս:
Անկեղծ եմ ասում, որ ես արդեն հոգնել եմ:Արդեն 10 տարի նրանք մեզ հանգիստ չեն տալիս: Մեկ մի բարեկամներն են գալիս երեխա-
յին քաղաքը ցույց տալու, հետո մյուսները…և այդպես շարունակ:Էլ ուժ չունեմ: Խոսքեր չկան… իսկ նրանք բոլորն էլ այստեղ գալուն
սպասում են՝ ինչպես մեծ տոնի: Ես գիտեմ, որ նրանք երբեք իրենց թույլ չեն տա մնալ հյուրանոցում:
Երբ մեր տան հեռախոսին զանգ է գալիս, ես սկսում եմ ամբողջ մարմնով դողալ: Մենք երկուսս էլ աշխատում ենք, սարսափելի հոգ-
նում եմ, բայց հասցնում եմ որդուս սպորտի և պարապ մունքների տանել, հետը դասեր անել:
Իսկ երբ տանը կողմն ակի մարդիկ են լինում, չեմ կարող անում հանգստանալ:Ինձ թվում է, որ ես շատ վատ մարդ եմ, բայց էլ հնար
չունեմ. հաջորդ անգամ մերժելու եմ և իմ առողջության հաշվին ոչ մեկին չեմ օգնելու:
