Զոքանչիս ուղղակի տանել չէի կարողանում, բայց․․․Այս դեպքից հետո նրան մայրիկ եմ ասում
Կնոջս շատ էի սիրում․ գեղեցիկ, խելացի, բարի մարդ է։ Համե րաշխ էինք ապ րում, սիրով մեծացնում էինք մեր երկու երեխանե-րին։ ՈՒնեի իմ բիզ նեսը, կինս էլ տանն էր աշխա տում՝ որպես մատնահարդար։Ես գոհ էի իմ կյան քից, բար կության միայն մի պատ ճառ ունեի՝ զոքանչս։ Չգի տեմ, թե ինչու, բայց ես նյարդա յնանում էի՝ նույնիսկ միայն այդ կնոջ ձայնը լսելիս։
Եթե գիտեի, թե որ օրն է գալու, տանից գն ալու պատ ճառ էի գտնում, իսկ եթե անս պասելի էր այցը, աս ում էի, որ ինձ լավ չեմ զգում և փակվում 1ի սենյակում՝ մինչ այդ կնոջ հեռանալը։ Կինս սկզբում նեղվում էր, որ իր մորն այդ պես եմ վերաբերվում, բայց ժամանակի ընթացքում սովորեց։ Կարևորը, որ նրան չէի կոպտում և հար գալից էի վերաբերվում։
Հետաքրքիր մի բան էի զգում․ ինձ թվում էր, թե զոքանչս չի նկատում իր հան դեպ իմ վատ վերաբերմ ունքը։ Միշտ ժպի տով բա-րևում էր, հետաքրքրվում իմ առողջական վիճակից և գործերից։ Երբեք չէր խառ նվում մեր ընտանեկան գործերին, իսկ մեր երե-խաների մասին էլ հարկ եղած դեպքում ուրախությամբ էր հոգ տանում։
Ժամանակի ընթացքում գործերս վատացան։ Ստիպվ ած եղա վար կեր վերցնել՝ մեկը մյուսի հետևից։ Շուտվ խրվեցի պարտքերի մեջ, որոնց վերջը չէր երևում։ Կնոջս ոչինչ չէի ասում, հույս ունեի, որ ինքնու րույն կկարո ղանամ լուծել հարցերը։Մի օր էլ եկան կոլեկտորները և ասացին, որ եթե 1 ամսից չվճարեմ ամբողջ գումարը, ձեռքիցս կվեր ցնեն և տունը, և բիզնեսը։
Աչքերիս առաջ սևացել էր։ Եկա տուն և ընկա մահճակալիս վրա։ Հանկարծ լսեցի զոքան չիս ձայնը։ Պարզ վեց, որ կինս ավագ ե-րեխային տարել էր պոլիկլինիկա, իսկ մորն էլ խնդրել էր մնալ փոքր աղջկաս հետ։Նա ներս մտավ սե նյակ և սկսեց խոսել․
-Արսեն, դու կարող ես ստել կնոջդ՝ ասելով, իբր ոչինչ չի եղել, բայց ես տես նում եմ, որ լուրջ խնդիրներ ունես։ Ես գիտեմ, որ դու ինձ, մեղմ ասած, չես սիրում, բայց պատ միր, ի՞նչ է եղել, ես ուզում եմ քեզ օգնել։
Չգիտեմ, այդ պահին ինչ կատ արեց ինձ հետ, բայց պատ մեցի ճշմար տությունը։ Զոքանչս ասաց, որ չհուսահատ վեմ և կնոջս ոչինչ չպատմեմ։10 օրից նա զանգեց ինձ և հանդիպում նշանակեց։ Զոք անչս տվեց ինձ ամբողջ գումարը, որով կարող էի փակել բոլոր վարկերն ու տոկոսները։
Շոկի մեջ էի, մինչ ուշքի էի գալիս, զոքանչս առանց մի բառ ասելու գնաց, նույնիսկ չհասցրեցի նրան շնորհակալություն հայտնել։ Վճա րեցի վարկերը, զրոյից սկսեցի աշխատել՝ այս անգամ առանց սխալ ների և վրիպում ների։ Այնքան տարված էի աշխատան-քով, որ ոչինչ, կարծես, չէի նկատում։ Հանկարծ հա սկացա, որ վա ղուց չեմ տեսել զոքանչիս մեր տանը։
—Գնացել է քրոջ մոտ գյուղ, ասաց, որ մի քանի ամիս այնտեղ կմնա, — ասաց կինս, երբ հարցրեցի մոր մասին։
Բայց ինձ համար տարօրինակ էր, որ նա մեզ մոտ բանակի չէր թողել։ Զոքա նչս միշտ խնդ րում էր մեզ ջրել ծաղիկները, եթե մի քանի օրով պիտի բացակայեր տնից։Գնացի նրա տուն, դուռը անծանոթ մի տղամարդ բացեց։ Իմացա, որ․․․ զոքանչս վաճառել է բնակարանը։
—Ծերանոց է գնացել,-ասաց զոքանչիս հարևանուհին։
Քիչ էր մնում գետինը մտնեի․․․ Ահա թե որտեղից նրան գումար։ Վազ եցի ծերանոց, գտա զոքանչիս, ծնկի իջա նրա առաջ և ա-սացի․
—Մայրիկ, եկել եմ քո հետևից, արի գնանք տուն․․․
