Երկու տարի առաջ մի սարսափելի սխալ եմ գործել․ Մի երեխաս տանն է, իսկ մյուսը․․․Մինչև օրս չեմ կարողանում ինձ ներել։20 տա-
րեկանում ունեցա առաջնեկիս՝ որդուս: Միայնակ մայր էի, երեխայիս հայրը հեռացավ, երբ իմացավ, որ հղի եմ: Ծնողներս ասացին,
որ եթե ունենամ երեխային, ապա կարող եմ իրենց մասին մոռանալ:
Իմ կյանքի ամենաբարդ շրջանն էր: Ծնվեց որդիս, մի տարի մի կերպ ապրեցի, բայց հետո հասկացա, որ այլևս ուժ չունեմ: Հասակա-
կիցներս գնում էին զբոսնելու և ակումբներ, իսկ ես երեխ այի հետ էի օր ու գիշեր և ապրում էի կոպեկներ հաշվելով: Պատահաբար
ծանոթացա Անդրանիկի հետ, երբ գնացել էի աղբը գցելու…Շուտով նա ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց, բայց մի պայմա-
նով.
-Ինձ ուրիշի երեխաներ պետք չեն:
Ես համաձայնեցի:Որդուս հանձ նեցի մանկատուն: Իսկ մի տարի անց ամուս նուցս աղջիկ ունեցա: Հիմա նա գրեթե 1 տարեկան է,
ուզում եմ վերադա րձնել որդուս մանկատնից: Չի կարելի այսպես. մի երե խաս տանն է, ինձ հետ, սիրով շրջապ ատված, իսկ մյուս
երեխաս մեծանում է այնտեղ…Բայց ամուսինս կտրակ անապես դեմ է. իրեն օտար երեխաներ պետք չէն:
