Երեկ աշխատանքից շուտ տուն եկա․ Հասնելով շենքի մոտ՝ նկատեցի կնոջս մտերիմ ընկերուհուն․ Իրար հետ բարձրացանք տուն․․․
Դե հարևաներին՝ Աստված տվել ու չի խնայել
Երեկ աշխատավայրում հոսանքն անջ ատել էին, և մեզ բոլորիս կեսօրին տուն թող եցին: Շատ ուրախ գնում էի տուն, մտածում էի,
թե ինչպես եմ ամբողջ օրը միայնակ հանգ ստանալու. որդիս մանկապ արտեզում է, կինս՝ աշխատանքի:Հանկարծ տեսնում եմ, որ
կնոջս ընկերուհին, ով ուրիշ քաղաքում է ապրում, կանգնած է մեր բակում:
-Ողջույն, Անի: Ինչպե՞ս ես հայտնվել այստեղ:
-Ես Աստղիկին զգուշացրել էի, որ գալու եմ: Ուղղակի մի օր շուտ եկա, իսկ հեռախոսս կորցրել եմ: Նստած, ձեզ էի սպասում:
-Բան չկա, ես շուտ եմ եկել: Արի գնանք տուն:
Բռնեցի նրա ճամպրուկը և բացեցի դուռը: Վերելակի մոտ տեսա մեր հարևանուհուն, բարևեցի նրան: Տանը բազմոցին տեղավորեցի
մեր հյուրին, նա ամբողջ գիշեր ճանապարհին էր եղել, իսկ ինքս գնացի իմ սենյակ և նստեցի համակարգչի առաջ:Մի ժամ անց լսեցի,
որ ինչ-որ մեկը փորձում է բանալիով բացել դուռը, բայց ներսից իմ բանալին էր: Բացեցի: Կինս էր:
Կատաղած ցլի հայացքով:Նա առանց որևէ մի բան ասելու՝ ներս մտավ,տեսավ քնած ընկերուհուն և թեթևացած շունչ քաշեց: Պարզ-
վեց, որ մեր հարևանուհին զանգել էր կնոջս, ասել,որ ինչ-որ անծանոթ աղջկա եմ տուն բերել, իսկ կինս կարծել էր, որ իրեն դավաճա-
նում եմ:
Այդ օրվանից էլ հարևաններին չեմ բարևում…
