Երեկ ամուսինս սովորականի պես տուն եկավ գինովցած ու․․․Առավոտյան նրան մեծ անակնկալ էր սպասվում․ Ամուսինս կհիշի ամ-
բողջ կյանքում։Սովորականի պես նա տուն էր եկել գիշերը և գինովցած: Հիշում է ինչպես մտավ տուն, նկատեց կնոջ կշտամբանքով
լի հայացքը ու փռվեց մահճակալին: Ու էլ ոչինչ չի հիշում:Աչքերը բացեց ու մտածեց.
«Հիմա թատրոնը կսկսվի, կինը կսկսի աղաղակել, լաց լինել»:
Գլուխը սաստիկ ցավում էր: Չէր ուզում անկող նուց վեր կենալ, բայց պառ կած մնալ չէր կարող, պիտի գնար աշխատանքի:Աչքերը
բացելուց հետո առաջինը, որ տեսավ դա պահ արանի վրա դրված բաժակով ջուրը և երկու հաբ ասպիրին, իսկ դրանց կողքին՝ մի
կարմիր վարդ: Փորձեց հիշել, ինքն էր բերե՞լ վարդը, բայց չկարողացավ հիշել:
Նստեց և, այ քեզ զարմանալի բան, տեսավ իր հագուստը՝ մաքուր և արդուկած: Նա նայեց շուրջը, ամեն ինչ իդեալական մաքուր էր:
Հետո նա նկատեց հայելու անկյունում փակցված հաղորդագրությունը, որի վրա կնոջ համբույրի հետքի կողքին գրված էր. «Սիրելիս,
նախաճաշը գազօջախին է, ես շուտ եմ դուրս եկել, որ մթերք գնեմ:
Ցանկանում եմ երեկոյան քո սիրած ընթրիքը պատրաստել: Սիրում եմ քեզ»:Հետո մտավ խոհանոց: Սեղանին դրված էր նախաճաշը,
թերմոսը, որի մեջ տաք սուրճ կար: Նախ կինում, երբ նա գինովցած տուն էր գալիս, առավոտյան բնակարանը մարտի դաշտ էր հի-
շեցնում, իսկ այդ օրը ամեն ինչ այլ էր:
Նա հարցրեց որդուն. «Տղաս, ես լավ չեմ հիշում, ինչ է պատա հել անցած գիշեր»:Որդին պատմեց. «Դե դու տուն եկար հար բած, ու
փռվեցիր մահճակալին երբ մայրիկը փորձում էր հանել տաբատդ, դու կոպիտ ասացիր. «Ձեռքերդ քեզ պահիր, զզվելի, ինձ հանգիստ
թող, ես ամուսնացած եմ…»:
