Երբ տուն եկա, պարզվեց տանը «ատամները սրած» ինձ տանը սպասում են սկեսուրս, տալս և տեգորս կինը․ Չհասցրի հասկանալ,
թե ինչ է կատարվում, հանկարծ․․․Եկավ ամուսնուս եղբոր կինը և ասաց, որ ինձանից նման բան չէր սպասում…ես այլևս լեզու չեմ
գտնում սկեսուրիս հետ…Երբ եկա տուն, տանն ինձ սպասում էին սկեսուրս, տալս և ամուսնուս եղբոր կինը: Ես չհասցրեցի հասկա-
նալ, թե ինչ է կատարվում, գնացի խոհանոց՝ սուրճ եփելու, երբ եկավ Աննան՝ ամուսնուս եղբոր կինը, ի դեպ, միայն նրա հետ էի ան-
կեղծ շփվում:
Նա ասաց, որ չէր մտածում, որ ես ունակ եմ նման քայլի: Հարցրեցի, թե ինչի մա սին է խոսքը: Աննան պատ մեց, որ սկեսուրս իրեն
ասել է, թե իբր ես ու ամուսինս պատրաս տվում ենք իր դստերը նվիրել իմ բնակա րանը:Տալս՝ Արմինեն, 30 տարեկան է, ապրում է
մոր հետ, չի աշխատում, համառ, աներես աղջիկ է: Նրան միշտ ինչ-որ բան է պետք, միշտ ինչ-որ բանից դժգոհ է: Եղբայրներին շա-
րունակում է պահանջներ ներկայացնել:
Մինչ ամուսնանալը ես ապրում էի մորս հետ, հայրս վաղուց է մահացել, իսկ մայրս՝ 1 տարի առաջ: Այդ տունն այժմ իմն է, այնտեղ ոչ
ոք չի ապրում, և սկեսուրս որոշել էր, որ այն մեզ պետք չէ և մենք կհամաձայնենք նվիրել Արմինեին, որ իր աղջիկն առանձնանա:
Իսկ գիտե՞ք, որն է սարսափելին: Պարզվում է, ամուսինս գիտեր դրա մասին, նույնիսկ տվել էր իր համաձայնությունը, և նրանք այդ
օրը պիտի ինձ նույնպես տեղյակ պահեին:Ես ահավոր բարկացած էի: Երբ նրանք սկսեցին խոսակցությունը, ես հանգիստ լսեցի
մինչև վերջ և ասացի.
-Ոչ, իմ տունը՝ իմն է, չեմ պատրաստվում այն որևէ մեկին նվիրել: Այս տան կեսը նույնպես իմն է, մենք այն միասին ենք գնել: Փորձեք
ստանալ օրենքով, կմնաք ձեռնունայն: Եթե ձեզ ձեռնտու է, ուրեմն բարի ճանապարհ:
Չիմանալով՝ ինչ ասել, սկեսուրս վերցրեց պայուսակը և դուրս եկավ, հետևից գնաց տալս, իսկ հետո էլ…«ամուսինս»:Հաջորդ օրը
գնացի դատարան և ինքս գրեցի ամուսնալուծության դիմումը: Ուրախ եմ, որ ամեն ինչ այսպես ավարտվեց, և նախկին ամուսնուս
պատճառով ավելի վատ դրության մեջ չհայտնվեցի:
