Ես ու կինս հրաժարվեցինք օգնել մեր շենքում ապրող բազմազավակ ընտանիքին․ Այդ օրվանից դարձել ենք ողջ շենքի բամբասանքի
առարկա․․․Բոլոր հարևանները դուրս են եկել մեր դեմ։Որքան լավ է լինում, երբ հարևանները միմյանց հանդեպ հարգանքով ու ջեր-
մությամբ են լցված, երբ տեսնում են բակում, սրտանց ողջունում են, հարցեր տալիս, լավ օր մաղթում:
Մենք երկար ժամանակ հենց նման մարդկանց շրջապատում ենք ապրել, սակայն մի քանի ամիս առաջ վերջապես բնակարան գնե-
ցինք ու տեղափոխվեցինք բարձրահարկ շենք:Շատ ենք չարչարվել ու ջանքեր գործադրել, որ կարողանանք մեզ թույլ տալ ունենալ
մեր տունը: Բայց ցավոք, հարևանների հետ մեր շփումը չստացվեց:
Երբ նոր էինք տեղափոխվել այստեղ, շենքի ավագը առաջարկեց միանալ վայբերի խմբին, որտեղ բնակիչները քննարկում են շենքի
հետ կապված տարբեր հարցեր: Հարմար է, ժամանակ չի խլում, ժամանակակից մոտեցում է. մենք դեմ չէինք: Բայց վերջերս վիճե-
ցինք բոլոր հարևանների հետ մի ընտանիքի պատճառով:Բոլորը քննարկում էին շենքում ապրող բազմազավակ ընտանիքին, որն ու-
նի ֆինանսական աջակցության կարիք: Խմբում գրանցված են բոլորը, բացի տվյալ ընտանիքից:
Շատ բարդ իրավիճակ է նրանց մոտ. մայրն ունի 6 երեխա ու հետևաբար՝ չի կարողանում աշխատել: Իսկ ամուսինը գործազուրկ է,
քանի որ նրան հաճախ են հեռացնում աշխատանքից՝ ուրիշինը վերցնելու վնասակար սովորության պատճառով: Ընտանիքը հիմնա-
կանում ապրում է պետության կողմից տրվող օգնության հաշվին:Տունը գնել են ամուսնու ծնողները,նրանց մշտապես օգնում են կա-
մավորները՝ բերելով սնունդ ու հագուստ:
Ու ահա մեր խմբում հարևաններից մեկն առաջարկեց գումար հավաքել ու ծրարով տալ ընտանիքին՝ շենքի բնակիչների կողմից:Բա-
ցի մեզնից՝ բոլորը համաձայնեցին: Նրանք համարում են, որ ամբողջ օրն աշխատող մարդիկ պարտավոր են արդար քրտինքով վաս-
տակած գումարը տալ անգործ տղամարդուն, ով 6 երեխա ունի: Եթե նա ունի ոտք ու ձեռք, ինչու է իրեն թույլ տալիս պառկել բազմո-
ցին ու սպասել, թե երբ կօգնեն ուրիշ մարդիկ կամ պետությունը:
Փոխանակ մտածի,թե ինչ գործ անի,ինչպես գումար բերի տուն,որ կերակրի ու հագցնի իր 4 դուստրերին ու 2 որդիներին,բազմազա-
վակ հայրը օգնություն է մուրում մեծահոգի մարդկանցից:Ես պահում եմ իմ կնոջն ու որդուն, այնքան էլ բարձր աշխատավարձ չեմ
ստանում: Ինչու՞ ոչ ոք չի մտածում, թե ինձ որտեղից գումար, իսկ ես պիտի հոգ տանեմ մի մարդու ընտանիքի մասին, ով բացի երե-
խա ունենալուց ուրիշ ոչինչ չի կարողանում անել, ով չգիտի՝ թե ինչ է պատասխանատվությունը:
Արդեն քանի օր է, երբ տեսնում եմ հարևաններից որևէ մեկին, իրենց այնպես են պահում, կարծես անմարդկային քայլ եմ արել: Բայց
նրանք չեն ուզում հասկանալ, որ քանի դեռ օգնում են նման մարդկանց, թույլ են տալիս շարունակել չաշխատել ու ապրել ուրիշների
հաշվին: Ոչ ոք չի ուզում հասկանալ, որ նման «տղամարդիկ» օգտագործում են հարազատ երեխաներին՝ սեփական կյանքը դասավո-
րելու համար:
