Ես ուժ չունեմ․․․Մտքովս անգամ չէր անցնում, որ ամուսնական կյանքում նման խնդիրների առաջ կկանգնեմ։Ես արդեն ուժասպառ
եմ լինում։ Ամուսինս, ինչպես և ցանկացած տղամարդ, սիրում է լավ ուտել։ Առաջին, երկրորդ և կոմպոտ, ինչպես ասում են։ Սակայն
դա ոչ թե նորմա է, այլ անհրաժեշտ մինիմում։
Թող ուտի, ես դեմ չեմ։Բայց ի՞նչ կլինի, եթե նա ուտի երեկվա պատրաստածը։ Ոչ, մեզ պետք է, որ ամեն ինչ լինի 5 րոպե առաջ կրա-
կից հանած։ Բայց ես էլ երկաթից չեմ, գալիս եմ աշխատ անքից, ուզում եմ կես ժամ նստել, պառկել։ Ուղղակի երազանք է, բայց ինչ-
պես հասկանում եմ՝ անկատար։Իրակ անում ինձ համար միևնույնն է, թե ինչ կուտեմ։
Ես կարող եմ առհասարակ ոչինչ չուտել, կամ հաց ու պանիրով կշտանալ։ Մայրիկս էլ չէր սիրում ուտել, բայց հորս համար միշտ սի-
րով էր պատրաստում, քանի որ նա ամուսնուս պես չէր, ինչ լիներ՝ կուտեր, կապ չունի՝ այսօրվա թե երեկվա, երբեմն ինքն էլ կարող
էր պատրաստել բոլորիս համար։Իսկ ամուսնուս մայրը նրան շատ է երես տվել։
Մնում էր միայն նստել սեղանի մոտ, վերցնել պատառաքաղը և անցնել գործի։ Դե դա զարմանալի չէ, որովհետև ամուսինս հարուստ
հայր ունի, մայրն էլ ինչպես գնացել է դեկրետ որդու ծնվելու ժամ անակ, այդպես էլ չի վերադարձել աշխատանքի։ Տանը միշտ ամեն
ինչ եղել է, և եթե չես աշխատում, էլ ինչ է մնում, վերցրու ու հաճույքով պատրաստիր։
Բայց մեր դեպքում այլ է։ Ամուսնուս հետ հավասար աշխատում եմ, ես դեռ մի բան էլ հասցնում եմ գնալ խանութ, պատրաստել, լվա-
նալ ու մաքրել տունը։ Ոտքերիս վրա էլ չեմ կարողանում կանգնել։Ուզում եմ ամուսնուս հետ խոսել, բայց վախենում եմ, որ կնեղանա։
Չգիտեմ, երբ կսպառվի համբերությունս։
