Ես մտածում էի, թե արժանի զավակներ եմ դաստիարակել, բայց․․․Ցավում եմ, որ իմ անքուն գիշերները այդպես գնահատվեց նրանց
կողմից։Ես երկու երեխա ունեմ: Նրանց միայնակ եմ դաստիարակել, քանի որ կորցրել եմ ամո ւսնուս, երբ երեխաները փոքր էին: Իմ
ամբողջ կյանքը ես բառացիորեն նվիրել եմ նրանց: Առավոտից երեկո ես աշխատում էի 2 տեղ։Մայրս սովորաբար նստում էր երեխա-
ների հետ: Նա օգնեց, ինչպես կարող էր:
Ես երկրպագեցի երեխաներին, կատարեցի նրանց յուրաքանչյուր քմահաճույք, ինչքան հնա րավոր էր: Եվ ես մտածեցի, որ արժանի
մարդկանց եմ դաստիարակել:Երբ նրանք մեծացան, ես նաև կերակրեցի նրանց երեխաներին և օգնեցի տնային աշխատանքներում։
Մի առավոտ ես պարզապես չէի կարողանում վեր կենալ անկողնուց: Ոտքերս թմրել էին, և ես չէի վերահսկում դրանք: Ես հազիվ գի-
շերվա ուշ ժամ էր,սողալով հասա սեղանի մոտ, որտեղ հեռախոսս էր դրված։
Ես զանգեցի աղջկաս: Նա կախեց լսափողը, և գրեց մի հաղորդագրություն, որ ինքը չի կարող պատասխանել, քանի որ զբաղված էր:
Որդին նույնպես չպատասխանեց զանգին: Ես ստիպված էի շտապ օգնություն կանչել:Հոսպի տալում պարզվեց , որ ես ունեմ արյան
խտություն: Ամեն պահի, արյան խցանու մները կարող էին պայթել և ուղիղ սրտիս: Ես չէի կարող գնալ վիրահա տության, ուստի ես
ստիպված էի միայն խմել դեղորայք և հույս ունենալով գնալ դեպի լավին:
Իմ երեխաները չէին մտածում: Բոլորը զբաղված էին իրենց գործերով, և երբ իմացան, որ ես այլևս չեմ կարող ինքնուրույն հոգալ իմ
մասին, նրանք հայտարարեցին, որ ինձ համար ավելի լավ է բուժքույր գտնելը, քանի որ նրանք չէին կարող հոգ տանել իմ մասին: Որ-
դին ասաց, որ երեխայի և հղի կնոջ հետ նրա համար արդեն դժվար է, իսկ դուստրս գնում է գործո ւղման:Հարևանուհիս օգնեց ինձ
գտնել բուժքույր՝ նա ավելի հաճախ էր գալիս ինձ մոտ, քան իմ երեխաները:
Ես իմ խնամակալին տվեցի գրեթե ամբողջ կենսաթոշակը: Շուտով երեխաները ամբողջովին դադարեցին հիշել ինձ և թոռներիս ար-
գելեցին այցելել իրենց տատիկին:Արդեն երկրորդ տարին է, ինչ ես ապրում եմ բուժքրոջ շնորհիվ, ով ինձ օգնում է: Հիմա փող չունեմ
թոռներիս նվերներ տալու համար, և ոչ ոք ինձնով չի հետաքրքրվում:
Սա իրականում շատ տխուր է: Այն ամենից հետո, ինչ ես արեցի, ինձ թողեցին կյանքի քմահա ճույքին և հեռացան:Այն ինչ՝ ես իմ գե-
ղեցիկ և երիտասարդ տարիներնեմ նվիրել նրանց։ Կարծում եմ ՝ չարժեր երեխաներին հասցնել երկինք և նրանց դարձնել տիեզերքի
կենտրոն: Միգուցե այդ ժամանակ նրանք կգնահատեին ինձ:
