Ես թոշակառու եմ, ապրում եմ միայնակ, ունեմ շատ ուժ ու եռանդ և նույնիսկ աշխատում եմ: Ես ունեմ որդի, ով արդեն 8 տարի է, ինչ ամուսնացած է, նա ունի երկու դուստր՝ իմ թոռնուհիները ՝ 7 և 5 տարեկան են: Երեքին էլ պաշտում եմ, բայց հարսս ինձ դուր չի գալիս, ես նրանից շատ եմ նե-ղացել: Բանն այն է, որ վերջերս իմացա, որ նա իմ նվերները վաճառում է համացանցում՝ ինչ որ կայքի միջոցով: Բայց ես ավելորդ աղբ չեմ տալիս, ես ամեն ինչ գնում եմ միայն թանկարժեքն ու լավը:
Հարսս շատ <<նվնվան>> է: Նրանք ունեն բնակարան (նախկին ամուսինս՝ որդուս հայրն է նվիրել), մեքենան նույնպես, իրավիճակը լավ է, որդիս լավ դիրքում է, բայց հարսիս դեռ բավարար չէ, նա սիրում է, երբ խղճահա-րություն է առաջացնում: Տղայիս միջոցով ես երբեմն փորձում էի գումար փոխանցել թոռնուհիներիս, բայց տղաս ասում էր. «Մայրիկ, ես ինքս բավականաչափ գումար եմ վաստակում, պահիր քո գումարը, դու թոշակա-ռու ես»: Բայց հարսս նույնիսկ չէր կարմրի և կվերց-ներ: Դե, ես ենթադրում եմ, որ այդ ժամանակ իմ նվերները կփոխհատուցեն ամեն ինչ:
Իհարկե, ես առաջին հերթին սիրում եմ փայփայել թոռնուհիներիս. Ես նրանց շատ գեղեցիկ զգեստ-ներ և կո-շիկներ եմ գնում: Երբեմն, իմ աշխատավարձի օրերին, մենք ներխուժում ենք մանկական խանութներ. Աղջիկ-ները վազում են շարքերի արանքում, իրենց համար խաղալիք ընտրում, իսկ ես ժլատ չեմ: Վերջերս հարսիս ծննդյան օրն էր, տղայիս հարցրի` ի՞նչ է ուզում:
Ասաց միկրոալիքային վարառան, նույնիսկ ապրանքանիշի անունն ասաց. Ես դա գնեցի նրա հա-մար, նա ցույց տվեց, որ երջանիկ է: Անգամ տալուց առաջ ես պարծեցա հարևանուհուս մոտ։Եթե ես չպարծենայի հարևանու-հուս մոտ, ապա չէի իմանա, որ հարսս վաճառում է իմ տված նվերները: Հարևանուհիս համացանցում էժանով խոհանոցային տեխնիկան է ցանկացել գտնել, իսկ մոտ երկու շաբաթ անց եկավ ինձ մոտ և ասաց, որ առք ու վաճառքի մեկ կայքում նման վառարան են վաճառվում, և գրված է հարսիս անունը:
Մենք ստուգեցինք նրա հեռախոսահամարը՝ որպես վաճառող: Ես և հարևանուհիս սկսեցինք տես-նել նրա վա-ճառքները և սարսափեցինք: Թոռնուհուս զգեստները, թանկարժեք խաղալիքներ և նույնիսկ որդուս նոր մար-զաշապիկը: Ես շատ նեղվեցի և չէի կարողանում զսպել արցունքներս:
Զանգեցի հարսիս և ասացի այն, ինչ մտածում էի։ Սկզբում նա ամաչեց, երկար ժամանակ ընտրեց արդարաց-ման բառերը, իսկ հետո ասաց. «Ի՞նչ կա դրանում: Դրանք մեր իրերն են, ինչ ուզում, այն է անում եմ: Երեխա-ները մեծանում են, ձանձրանում են որոշ խաղալիքներից և զգեստներից: Բաճ-կոնը շատ հին է ամուսնու հա-մար, իսկ վանդակավոր վերնաշապիկն այլևս նորաձև չէ:
Ինչ վերա-բերում է ջեռոցին, ես փորձեցի պատրաստել դրա մեջ, բայց պարզվեց, որ վառարանում ավելի հարմար է, ուստի վաճառում եմ այն: Ես զանգեցի որդուս, և ամեն ինչ պատմեցի։ Նա չի վերահսկում այս հարցը: Անգամ չգիտեր, որ կինը վաճառում է իրերը, բայց այնուա-մենայնիվ, նա անցավ իր կնոջ կողմը:
Բայց ես շատ վիրավորված եմ: Որոշ զգեստներ նույնիսկ պիտակով էին։ Ես դրանք գնել էի ավագ թոռնուհուս համար, բայց փոքրն էլ է մեծանում, և կարող է հագնել: Իհարկե, ես չեմ դադարի աղջիկ-ներին խաղալիքների խանութներ տանել, քանի որ դա նրանց համար մեծ ուրախություն է, և նրանք մեղք չունեն, որ իրենց մայրը նրանցից վերցնում է ամեն ինչ և վաճառում: Ինչպե՞ս վարվել հարսս հետ, չգիտեմ։
