Ես էլ չեմ դիմանում․ Ծեր մայրիկիս հետ ապրելն այլևս անհնար է․․․Չգիտեմ, թե ինչ պետք է անեմ նրա հետ։Ես այլևս չեմ դիմանում:
Մտածում էի, որ այս ամենը խնդիր չի լինի, բայց հիմա ուղղակի ուժ չունեմ։ Ես ընտանիքի երկրորդ զավակն եմ։ Ես ունեմ եղբայր, ով
ինձնից մեծ է 3 տարով։Մայրիկը մեզ բավականին ուշ է ունեցել,բայց դա ոչ մի կերպ չազդեց մեր առողջության կամ դաստիարակու-
թյան վրա։
Երբ մայրս 42 տարեկան էր, նա իր կյանքում առաջին անգամ ծննդաբերեց։ Նրա և հայրիկի համար դա երկար սպասված երեխա էր,
քանի որ երկար ժամանակ մայրիկը չէր կարողանում հղիանար։3 տարի անց ես ծնվեցի։ Մայրս այդ ժամանակ 45 տարեկան էր։ Մայ-
րիկիս տարիքը միշտ զգացնել է տալիս, բայց ընդհանուր առմամբ ես և եղբայրս բողոքելու բան չունենք։Երբ ես 17 տարեկան էի, հայ-
րս մահացավ։
Երկար ժամանակ մայրիկը չէր կարողանում հաշտվել դրա հետ, իմ և եղբորս համար դա նույնպես մեծ կորուստ էր, բայց մենք միա-
սին վերապրեցինք այս վիշտը և շարունակեցինք ապրել:Եղբայրս սովորել է, ավարտել ու մեկնել Ամերիկա աշխատելու, այնտեղ էլ
ապրում է մինչ օրս։ Հիմա մայրս արդեն 78 տարեկան է, և նա գրեթե շուրջօրյա ստուգումների կարիք ունի, ուստի ես նրան տարա
ինձ հետ ապրելու։ Այս տարիքում մարդը երեխայի նման է։
Նա հաճախ է արդուկը միացված թողնում, թեև ես նրան միշտ ասում եմ, որ արդուկելու հարցում օգնության կարիք չունեմ։Նա նաև
անընդհատ փորձում է ինչ-որ բան պատրաստել, բայց այս տարիքում նրան արդեն չի հաջողվում, իսկ ես ամաչում եմ նրան ասել այդ
մասին։ Իսկ նրա հիշողության խախտումներն ամեն անգամ ավելի վախեցնող են դառնում: Մի օր նա դուրս եկավ տնից և մոռացավ,
թե որտեղ պետք է վերադառնար։
Մենք երկար ժամանակ փնտրում էինք նրան, մինչև ընկերուհիս զանգահարեց ինձ։Վախենում եմ պատկերացնել,թե ուր կգնար, եթե
ընկերուհիս չհանդիպեր նրան։ Շատ դժվար է գործ ունենալ տարեց մարդու հետ, իսկ ես ուզում եմ ապրել իմ կյանքով: Այս ամենին
դիմանալու ուժ այլևս չկա։ Ես էլ արդեն երիտասարդ չեմ, բայց ամբողջ կյանքում պետք է երեխաներիս խնամեմ, հիմա էլ՝ մորս։
Չգիտեմ, թե որտեղ տանեմ տարեց մայրիկիս, բայց շուտով համբերությանս կսպառվի։
