Ես արդեն 46 տարեկան եմ, իսկ ամուսինս 48․ Ողջ կյանքում երազել ենք դուստր ունենալու մասին․․․Մի քանի օր առաջ աղբանոցի
մոտով անցնելիս գտանք մեր կյանքի երազանքը։Ես 46 տարեկան եմ, ամուսինս՝48: Ունենք բազմազավակ, սիրով լի ընտանիք: Մե-
ծացնում ենք մեր 5 որդիներին: Ես ու ամուսինս միշտ երազել ենք դստեր մասին, բայց չի ստացվել:
Այդ աշնանային օրը փոխեց մեր կյանքը: Ամուսինս ամեն առավոտ աշխատանքի գնալիս գցում էր մեր տան աղբը. այդպես արդեն 15
տարի:Այդ օրը նա սովորականի պես համբուրեց մեզ, վերցրեց տոպրակը և գնաց:Հանկարծ 5 րոպե անց նա վերադարձավ՝ նորածին
փոքրիկի գրկած…Պարզվում է, նա մոտեցել է արկղերին, որ գցի աղբը, և երեխայի լաց է լսել:
Փորփրել է և հայտնաբերել ծածկոցով փաթաթված փոքրիկին: Խեղճն այնքան էր սառել և լացել, որ կապտել էր…Սիրտս կտոր-կտոր
եղավ. ինչպես կարելի է երեխայի հետ այդքան անմարդկային կերպով վարվել:Մենք զանգեցինք ոտսիկանություն, բայց մինչ նրանց
գալը երեխային կերակրեցի. ինչպես հասկացաք, մեր տանը շշի և կաթի պակաս լինել չի կարող:Ես փոքրիկին տաք հագցրեցի և գր-
կեցի. նա 5 րոպեում քնեց իմ գրկում:
Երեխան աղջիկ էր…նա,ում մասին երազել եմ ամբողջ կյանքում,ինչ-որ մեկի համար հավասար է եղել աղբի…գլխումս չէր տեղավոր-վում:Ոստիկանությունից մեզ ասացին, որ երեխային պիտի հիվանդանոց տանեն. ամուսինս գնաց նրանց հետ: Հենց այդ օրը երեկո-
յան խոսեցինք և հասկացանք, որ նա պիտի մնա մեզ հետ…նա մեր աղջիկն է:
2 ամիս անց Մարիային բերեցինք տուն: Ի դեպ, եղբայրներն են որոշել անունը: Նրանք այնքան են սիրում քրոջը, վիճում են, թե ով
պիտի օրորի կամ խաղա նրա հետ…Հիմա ես ամեն ինչ ունեմ, անչափ երջանիկ եմ…
