Ես անծանոթներին ավելի հաճույքով եմ օգնում քան հարազատներին․․․Հարազատները մտածում են պարտավոր եմ, իսկ անծանոթ-ները՝ գոնե շնորհակալ են լինում։Երեկ ամուսինս գնաց բար, ավելի ճիշտ ՝ բարում գտնվող ամա ռային խաղա հրապարակ ՝ հանդի-պելու իր հին ընկերոջը: Ամո ւսինս շատ ըն կերներ չունի, բայց դողում է նրանցից յուրաքանչյուրի համար: Հավաքո ւյթից ամուսինս տուն վերադարձավ բավականին մեծ գումարով:
-Սա քեզ՝ գնումներ կատարելու համար է, — ասաց ամուսինս և տվեց ինձ հիսուն հազար:
-Որտեղի՞ց է սա, գտել ե՞ս ․․․
-Չէ Լյոշան է պարտքը վերադարձրել,-ասաց ամուսինս։
Այնուհետև նա ինձ պատմեց մանրամասներ, որոնց մասին նա ինքն էլ երբեք չի հիշել:Չորս տարի առաջ Ալեքսեյը հայտնվեց տհաճ իրավիճակում, որից դուրս գալու համար ստիպ ված էր վաճառել այն ամենն, ինչ ուներ: Եվ բացի այդ, Ալեք սեյից հեռա ցավ կինը՝ վախե նալով դժվարություններից:Իրավիճակը կարգավորվեց հօգուտ Ալեքսեյի, բայց նա մնաց առանց գումարի և քառասուն տարե-կան հասակում պետք է սկսեր նոր կյանք կառուցել:
Գումար չկար, ստիպված ոտքով էր գնում աշխատանքի: Դա երևում էր ամբողջ շրջա կայքում: Ալեքսեյի եղբայրները՝ արտերկրում հանգստանալով, ոչ մի կոպեկով անգամ չէին օգնում նրան։Շուտով Ալեքսեյը հանդիպեց Լարի սային: Առաջին ժամադրո ւթյան հա-մար թանկարժեք ծաղիկեփունջ գնալու համար Ալեքսը վաճա ռեց իր ժամացույցը, մի քանի անգամ էլ ժամադրո ւթյունից առաջ, Ա-լեքսեյը պարտքով գումար է վերցրել նաև ամուսնուցս։
Ամեն ինչ դանդաղ քայլերով կարգավորվում էր, և բացի այդ Լարիսան նրա մոտ էր և աջակցում էր իր սիրելի տղամարդուն:Ալեքսեյի մոտ ամեն ինչ աստիճանաբար սկսեց բարելավվել: Արդեն բավականին գումար էր վաս տակում, վերցրեց հիպոթեքային վարկ և ա-մուսնության առաջարկություն արեց Լարիսային:Եվ ահա երեկ բարում Ալեքսեյը վերա դարձրել է իր պարտքն ամուսնուս: Ամուսինս ընդհանրապես չէր սպասում և հաճելիորեն զարմացել էր:
-Շնորհակալություն օգնության համար. Ներիր ինձ, որ այս քան ուշ եմ վերա դարձնում: Իսկա պես այլևս հնարա վորություն չունեի: Եղբայրներս տեսնում էին, որ ես խեղդվում եմ, բայց չօգնեցին, իսկ դու աջակցեցիր ինձ: Գիտես, կյանքը երկար է: Հիմա եղբայրներս հիշել են ինձ, բայց այլևս նրանք ինձ պետք չեն: Ես երբեք չեմ օգնի նրանց: Նրանք այսօր ունեն օգնության կարիք, իսկ ես չեմ էլ մտա-ծում, որ պետք է օգնեմ նրանց։
Արդյո՞ք արդարացի է նրա նման վերաբերմունքը: Ես կարծում եմ, որ այո: Ի վերջո, ո՞ւմ վրա կարելի է հույս դնել, եթե ոչ հարազատ քույրերի ու եղբայրների վրա: Բայց եր բեմն նրանք դառ նում են շատ ավելի վատ և անտարբեր, ի տարբերո ւթյուն օտարներ մարդ-կանց:Ես ուրախ եմ, որ իմ ընտանիքում այդպես չէ: Եղբայ րներս անպայ ման կօգնեն ինձ: Իսկ ինչպե՜ս է Ձեզ մոտ, ի՜նչ եք կարծում, ճի՜շտ վարվեց նա արդյոք։
