Դու արդեն հոգնեցրել ես ինձ, դարձել ես անհետաքրքիր ու ծեր,-ասաց ամուսինս 30 տարվա համա տեղ կյանքից հետո ու հեռացավ․ Սկզբում շատ էի մտածում, իսկ հետո հասկացա, որ․․․Ես և ամուսինս 30 տարի ապրում էինք եր ջանիկ ամո ւսնությամբ: Երբեք չենք վիճել: Նույնիսկ շատ երիտասարդ տարիքում:
Ունենք երեխաներ: Մեծացնել և օգնել ենք ոտքի կանգնել: Հետա գայում պարզվեց, որ ես հոգնեց նում եմ ամուսնուս, դարձել եմ ան-հետաքրքիր և ծեր։ Նա դավաճանեց ինձ և որոշեց, որ պետք է ամուսնալուծվի:Ոչ մի սկանդալ չեղավ: Պարզապես ձանձրալի ցավը խոցեց իմ սիրտը: Նա հավաքեց իրերը, որպեսզի հեռանա: Երեխաները նրան չկանգնեցրին: Նա թքած ուներ մեր միասին անցկաց-րած 30 տարիների վրա:
Այն 30 տարիները, որոնք ես փայ փայում էի իմ հիշողության մեջ, որին նվիրել էի իմ անձը:Ահա, թե բոլոր կա նանց ինչ է խորհուրդ … Ինչպես պարզվեց, սերն անցողիկ է, իսկ մի գուցե այն երբեք էլ չի եղել: Ես այդ հարցին չեմ կարող պատասխանել:Ես մի բան գիտեմ. Անհնար է մարդուն ուժով մոտ պահել, իսկ պայքարելն անիմաստ է, քանի որ նա արդեն փոխվել է:
Եվ ամենակարևորը `մի վախեցեք: Բոլորը վախենում են միայնակ մնալուց, բայց ամուսնալուծությունը ամեն ինչի վերջը չէ: Վերջն ապրել է մի մարդու հետ, ով չի գնահատում, չի հարգում և պարզապես չի սիրում և չի նկատում քեզ:
Ինչ վերաբերում է ամուսնալուծությանը, ապա այն ցավոտ է, այն վիրավորական է, բայց այն հաստատ վերջը չէ:
