Դե ինչ, դու արդեն ամեն ինչ գիտես․ Ես ինքս էի ցանկանում ասել, բայց լավ է, որ կարիքը չեղավ,-ասաց ամուսինս ու հեռացավ, այն
պահին, երբ ամենից շատ էի նրա հոգատարության կարիքը զգում․․․Մեր պատմությունը սկսվեց 4 տարի առաջ։ Մենք շատ էինք սի-
րում իրար և որոշեցինք ամուսնանալ։ Ամուսնական կյանքի 3 տարիները երազի նաման անցան։ Մենք անսահման երջանիկ էինք։ Բայց․․․
Բայց լսեք պատմության ցավալի ավարտը․․․ Երջանկությունը տևեց 3 տարի․․․Մայրս ծանր հիվանդացավ և ես սկսեցի խնամել նը-
րան։ Ես ստիպված ժամանակիս հիմանական մասը մայրիկիս էի տրամադրում։ Ուստի քիչ ժամանակ էի լինում տանը՝ ամուսնուս
կողքին։ Բայց նույնիսկ այն քիչ ժամանակահատվածը, որ նրա հետ էի, զգում էի սառնություն և անտարներություն իմ նկատմամբ։
Ես մտածում էի, որ դա իմ անընդհատ տանից բացակայելու պատճառով է։մտածում էի, որ նա նեղանում է ինձանից իրեն քիչ ժամա-
նակ տրամադրելու համար։Այսպես ապրեցինք ևս 1 տարի։Մեկ տարի անց նա ավելի ագրեսիվ դարձավիմ հանդեպ,անընդհատ կոպ-
տում և վիրավորում էր ինձ։
Ես փորձեցի խոսել ամուսնուս հետ,բացատրել,որ այդ ծանր վիճակում չեմ կարող մայրիկիս մենակ թողնել,որ ես նույնպես կարոտում
եմ իրեն։Ես իրոք ծանր էի տանում մորս հիվանդությունը։ Ամուսինս ասաց, որ լիովին հասկանում է ինձ և մտնում է իմ դրության մեջ։
Սակայն նույնիսկ այդ խոսակցությունից հետո նրա վերաբերմունքը չփոխվեց իմ հանդեպ։ Մի օր էլ եկա տուն և այդ օրվանից մինչ
այսօր չեմ կարողանում ուշքի գալ․․․․
Ես այդ օրը շուտ վերադարձա մայրիկիս տանից,ցանկանու էի անկնկալ մատուցել ամուսնուս․․Մտա տուն և տեսա հատակին ընկած
կանացի շապիկ, որն իմը չէր։ Ննջասենյակից ձայներ էին լսվում․․․Ես մոտեցա սենյակին դուռը բացեցի և տեսա ամուսնուս ու իր սի-
րու-հուն։ Ես շոկի ենթարկվեցի։ Նա ուրիշ կնոջ տուն էր բերել, մեր տուն։ Ամուսինս տեսավ ինձ, նույնիսկ վատ չզգաց իրեն։
Պարզապես ասաց․
-Դե ինչ, դու արդեն ամեն ինչ գիտես։ Ես ինքս էի ցանկանում ասել, բայց լավ է, որ կարիքը չեղավ։ Ես այլևս չեմ ցանկանում ապրել
քեզ հետ։ Ես բաժանվում եմ։
-Ես ցավ էի ապրում, չէի ցանկանում հավատալ տեսածիս ու լսածիս։ Մենք այնքան շատ էինք սիրում իրար։ Ես մտածել եմ, որ նա
սատարում է ինձ մայրիկիս հարցում։ Բայց փոխարենը նա ինձ մենակ թողեց ինձ համար այդ ծանր ժամանակներում։
ՄԻ քանի ամիս է անցել մեր բաժանումից, մայրս քիչ-քիչ կազդուրվում է։ Ես մայրիկիս չեմ ասել տեղի ունեցածի մասին, չեմ ցանկա-
նում սթրեսի ենթարկել նրան։ Բայց հոգիս ցավում է։ Վերքերը չեն սպիանում։Չգիտեմ ինչպես առաջ շարժվեմ․․․․
