Գնացել էի սկեսուրիս տեսության հին, մաշված կոշիկներով․ Մտածում էի, որ կսկսի քննադ ատել ինձ, սակայն ամեն ինչ այլ Կերպ
ընթացավ․․․Ամբողջ կյանքում մայրս ինձ մեղ ադրում է, որ հայրս թողել է մեզ իմ պատճառով, բայց ես չեմ կարողանում հասկանալ,
թե ինչու, քանի որ նա միշտ ինձ շատ է սիրել Հայրիկը միշտ գործուղման էր գնում, բայց միշտ վերադառնում էր նվերներով ու ամուր
գրկում ինձ:
Եվ երբ նա վերջին անգամ գնաց, և մայրս ասաց,որ չի վերադառնա, ես չէի ուզում հավատալ դրան և հաստատ համոզված էի, որ նա
չի կարող ինձ թողնել, որ չի սիրում ինձ։ Երբ դպրոց գնալու ժամանակն էր, մայրիկս հարեւ աններից հին համազգեստ խնդրեց։ Այն
պատռված էր ու մաշված,բայց դա նրան բոլոր ովին չէր հուզում:Սեպտեմբերի 1-ին նա ինձ ասաց՝ դու ինձ համար ոչինչ ես, բայց չեմ
ուզում քեզ մանկատուն ուղարկել, հանկարծ հայրդ կարող է հայտնվել: Բայց ես չեմ կարող փող չեմ ծախսել քեզ վրա և հույս հայտ-
նեց, որ ես ես ինքս ինձ համար կդասավորեմ անձնական կյանքս:
Բարեբախտաբար, հարևանությամբ ապրում էր տատիկս, ով ինձ սովորեցնում էր կարել և լվանալ։ Հետո նա կարողացավ ձեռք բե-
րել ինձ համար նոր համազգեստ և այդպես մինչև 10-րդ դասարան։ Կոշիկի դեպքում էլ էր այդպես, կամ ինչ-որ մեկը նվիրում էր, կամ
օգտագործած իրերի խանութներից էր հայթայթում:Դպրոցում ես առանձնապես շատ ընկերներ չեմ ունեցել, քանի որ բոլորն ինձ հա-
մարում էին աղքատ և ընչազուրկ։Բայց համալսարանում ամեն ինչ փոխվեց: Ապրում էի լավ աղջիկների հետ, ովքեր ինձ հաճախ էին
տալիս լավ վիճակում հագուստ,որը ինչ-ինչ պատճառներով չէր համապատասխանում նրանց, և հենց այնտեղ էլ հանդիպեցի Ռոբեր-
տին: Մենք հանդիպեցինք վեց ամիս, մինչև նա որոշեց ինձ պաշտոնապես ծանոթացնել իր ծնողների հետ:
Ես իսկապես չէի ուզում գնալ նրանց մոտ, քանի որ կոշիկներս պատռվել էին, ինչի պատճառով ոտքերս անընդհատ թաց էին։ Տղան
պնդեց՝ ասելով, որ ամեն դեպքում ինձ կսիրեն, ու մենք գնացինք։ Նրա ծնողները լավ մարդիկ էին և ձևացնում էին, թե ոչինչ չեն նը-
կատում, իսկ հեռանալուց առաջ մայրը հաջորդ օրը հրավիրեց ինձ թեյի։ Ես շատ զարմացա, բայց համաձայնեցի։ Հաջորդ հանդիպ-
մանը նա ինձ նոր լավ կոշիկներ նվիրեց։ Հետո մենք ամուսնացանք, և ես շատ էի վախենում, որ վաղ թե ուշ ինձ կսկսեն նախատել
այն բանի համար,որ ես ոչինչ չունեմ, բայց նման բան չեղավ:Սկեսրայրս մեզ մի ամբողջ տուն է նվիրեց և օգնեց մեզ լավ աշխատանք
գտնել:
Բայց, բարեբախտաբար, այդ մասին ոչ մի բառ անգամ չասացին ու ինձ հարա զատ դստեր պես վարվեցին։ Վերջապես հասկացա,
թե ինչ է ծնողական սերը և կարողացա ճանաչել մայրական սերը։ Բայց իմ ուրախությունը երկար չտևեց, քանի որ շուտով հարազ-
ատ մայրս իմացավ իմ ամուսնության մասին և արագ շտապեց մեր տուն։ Բարեբախտաբար, այդ ժամանակ ինձ հյուր էր գալիս սկե-
սուրս։ Նա պատահաբար լսեց, որ մայրս պահանջում է իրեն օգնել, անմիջապես զանգահարեց ամուսնուն և որդուն։
Մեկ ժամ անց ամբողջ ընտանիքը հավաքվեց ու «մայրիկիս» բացատրեցին, որ նա այստեղ անելիք չունի։Դրանից հետո մայրս այդ-
պես էլ չհայտնվեց մեր կյանքում, և ես նաև իմացա, որ հղի եմ.. Չնայած բարի լուրերի հոսքին, ուզում եմ ասել. մայրեր, երեխաներին
վերաբերվեք այնպես, ինչպես ուզում եք, որ նրանք ձեզ հետ վարվեն ծերության ժամանակ։
