Գիտեի, որ ես ապագա տալիս սրտով չեմ, բայց որ կարա նման բան ասի ճակատիս, երբեք մտքովս չէր անցնի․․․Տեսեք, ոնց պորտը
տեղը դրեցի, կարելի է ասել 10-ով 0 արեցի։Առաջին մարդուս հետ ապրել եմ ընդամենը 5 տարի։ Տղուս ծնվելուց հետո նա շատ էր
փոխվել, տուն փող չէր բերում, դարձել էր անտարբեր, ապրում էր միայն իր համար։ Սկզբում համբերատար էի և մտածում էի, որ
ամեն ինչ կստացվի, բայց շատ սխալվեցի։
Մի օր ես ուղղակի վերցրի որդուս ու թողեցի նրան։ Ես ստիպված էի շատ աշխատել, որպեսզի ապահովեի երեխային և ինձ: Նախ-
կին ամուսինս մեզ ոչ մի կերպ չի օգնել, նույնիսկ չի հետաքրքրվել, թե որտեղ և ինչպես է ապրում որդին։ Երբ տղաս 9 տարեկան էր,
ես հանդիպեցի մի շատ լավ մարդու։ Նա բարի էր, ազնիվ, խելացի, լավ աշխատանք ուներ։ Մենք գրեթե մեկ տարի հանդիպեցինք,
հետո Անտոնն ինձ ամուսնության առաջարկ արեց։
Ես փայլեցի երջանկությունից: Եվ, իհարկե, նա անմիջապես համաձայնեց։ Այնուամենայնիվ, ես երկար ժամանակ ուրախ չէի։ Ամեն
ինչ փոխվեց,երբ Անտոնը որոշեց ինձ ծանոթացնել իր ընտանիքի հետ։ Նրանք դեմ էին մեր միությանը, այն պատճառով, որ ես ամուս
նալու ծված եմ, և նույնիսկ երեխաս գրկին։
Նրա քույրը 15 տարի ամուսնացած էր և շատ հպարտ էր դրանով։ Նա կարծում էր, որ լավ կնոջը ոչ մի տղամարդ չի լքի: Ես փորձեցի
բացատրել նրան, որ ամու սնալու ծության պատճառները տարբեր են, բայց նա չցանկացավ ինձ լսել։ Նա պնդում էր, որ ես իր եղբո
րը արժանի չեմ, և նա չպետք է մեծացնի և ապահովի ուրիշի երեխային:Զրույցի վերջում ծնողները հայտարարեցին, որ հարսանիք
չի լինելու.
Ինձ ցավ էր պատճառում այս ամենը լսելը, և ես հեռացա՝ հույս ունենալով, որ նա կգա իմ հետևից։ Սակայն դա տեղի չունեցավ։ Հա-
ջորդ օրը սիրելիս եկավ ինձ մոտ և ասաց, որ առանց ծնողների օրհնության չի կարող ամուսնանալ և ավելի լավ է բաժանվենք։ Ես չվի
ճեցի՝ հասկանալով միայն, որ թու լամորթ է, ով ի վիճակի չէ պաշտպանել իր սիրելի կնոջը։
Որոշ ժամանակ անց իմացա, որ քրոջը ամուսինը լք ել է հանուն երիտասարդ ս իրուհու։ Ես համոզված էի, որ բումերանգի օրենքը
գոյություն ունի։
