Արդեն 2 երեխա որդեգրել էի, երբ իմացա, որ Աստված ինձ անգին նվեր է արել․․․Պատահական իմացա, որ հղիացել եմ։
-Ես մի տատիկի եմ ճանաչում, ով խոտաբույսերով բուժում է բոլոր հիվան դությունները։ Պատկերացնու՞մ ես, քեզ էլ կօգնի, կհղիան-
աս վերջապես։
-Չէ, էլ ոչ մի բանի չեմ հա վատում․․․
Արդեն ուզում էի հարվածել նրան։ Հարյուրավոր խորհուրդ տվողներ, բժիշկներ, հոգեբաններ, արհեստական բեղմնավորում, աղոթք-
ներ են եղել իմ կյանքում։ Երբ դառնում եմ հետ, տեսնում եմ արցունքներովս պատված ուղին, որը անցել եմ․․
Էլ չեմ հիշում, քանի տարի եմ տառապել։Ապարդյուն փորձերին հաջորդեց փաստի ընդունումը։ Հետո էլ որոշեցինք երեխա որդեգրել։
Մի քանի ամիս անց մեր տանը սկսեցին ապրել երկու չքնաղ քույ րիկները։ Կարծես իմ սրտից ծնված լինեն։Ես ու ամուսինս նրանց
շատ էինք սիրում, բայց անկեղծ ասած, միևնույնն է, սրտումս մի դատ արկ անկյուն կար, թվում էր, թե այն մնացել է իմ հարազատ
երեխայի համար․․․
Ամեն ինչ եղավ անցյալ Աման որից մի քանի օր առաջ․ ինձ շատ թույլ զգացի, քիչ էր մնում ուշագ նաց լինեի։ Կարծեցի, թե ուղղակի
հոգնած եմ։ Արդեն ամանորյա եռուզեռն էր, ամբողջ օրը խանութներում ու խոհանոցում էի, իսկ երկու երեխաների հետ այդ ամենը
հասցնելն այնքան էլ հեշտ չէ։
Հետո նույնը կրկնվեց հաջորդ օրը։ Արդյունքում իմացա, որ հղի եմ․․․Երբ պատմեցի աղջիկներիս, նրանք ասացին, որ Ձմեռ պապի-
կից փոքր եղբայր էին խնդրել․․․Աստված իմ, ոնց եմ նրանց սիրում․․․
Այժմ որդիս գրեթե 4 ամսական է․․․մի քանի տարի առաջ չէի էլ կարող պատկերացնել, որ երկու աղջիկներս կվիճեն, թե ով է վարելու
եղբոր մանկասայլակը և ով է փոխելու տակդիրը․․․
Հրաշքներ լինում են, միայն պետք է հավատալ․․․
