Աշխատանքից տուն վերադառնալիս ավտոբուսում մի տեսարանի ականատես եղա․․․Խեղճ տատիկը լուռ նայում էր լուսամուտից ու արտաս վում։Որքան է ինձ զայրա ցնում մարդկանց անտար բերությունն ու կարեկցանքի բացա կայությունը։ Վերջերս աշխա տան քից տուն էի վերադա ռնում ավտոբուսով, ին չպես միշտ, այդ ժամին նս տելու տեղ չկար։ Շուկայի մոտի կանգառից մի տա տիկ նստեց՝ մթերքով լցված ծանր տոպրակները մի կերպ քաշ տալով։ Ակնհայտ էր, որ դրանք իր համար չափազանց ծանր են։ Ու ղևորներից մեկը խնդրեց բոլորին՝ տատիկի համար տեղ ազատել, մնացած բոլորը համաձայնեցին նրա հետ։
Տատիկը սկսեց մի կերպ խցկվելով անցնել դեպի ազատ ված տեղըէ քթի տակ կրկնելով, որ ինքն ա րդեն 91 տարեկան է։Բայց դե մեր աշխարհում շատ են չար լեզուները,և տատիկի մեջքի հետևում մեկնաբանություն հնչեց․ «բա ի՞նչ ես այստեղ-այնտեղ գնում, մնա տանը, որ նստելու տեղ չխ նդրես»։Նրան մի անգա մից պատասխանեցին, որ գուցե տատիկը միայն ակ է և ոչ ոք չի կարող նրա համար սնունդ գնել։Եվ ի պատասխան ավելի «բարի» մարդիկ ասացին․
—Դե որ այդպես է, թող գնա ծերանոց, այնտեղ հաստատ կօգնեն։
Մարդիկ մոռանում են, որ վերադառնում են ոչ միայն բարի արարքներն ու խոսքերը, այլև՝ չար։ Մի՞թե ասողը կարծում է, որ ինքը երբեք չի ծերանալու, մի՞թե իրեն երբեք օգնություն պետք չի լինելու։ՈՒղևորներից մեկը շարունակում էր՝ ասելով, որ տանն ամեն բան ավելի հեշտ է, քո հարա զատ տան մեջ քեզ ավելի ուժեղ և առողջ ես զգում, քան պետ ական հովանավորթյան տակ գտնվող ծերանոցի պատերի ներսում։
Իսկ տատիկը լուռ նստել էր և չէր միջամտում վեճին, նա տխուր նայում էր պատուհանից՝ մի կերպ զսպելով լացը, և ոչ մեկին ոչինչ չէր ապացուցում․․․
