Անծանոթները, նայելով ինձ, կարծում են, թե երեխայիս տատիկն եմ․․․Առաջին անգամ դա տեղի ունեցավ երկրորդ որդուս ծնվելուց
հետո։Առաջին անգամ դա տեղի ունեցավ երկ րորդ որդուս ծնունդից հետո: Դա եղավ անձնագրային վարչությունում, երբ գնացել
էինք որդուս գրանցելու:
Աշխատողը տվեց փասթաթղթերը և հարցրեց ամուսնուս, թե ինչու է երեխ ային տատիկը բերել: Ամուսինս զարմացած նայեց և պա-
տասխանեց, որ ես երեխայի մայրն եմ:Անկեղծ ասած, դա ինձ դուր չեկավ: Եկա տուն, նա յեցի հայելու մեջ. տեսա հոգնած, գիրացած
կնոջ, աչքերի տակ մեծ շրջաններով, կնճիռներով…
Երևի պիտի ընդունեմ ինձ և արտաքին տեսքը:Այդ ժամանակվանից ինձ էլի են շփոթել տատ իկի հետ, բայց դա ինձ այլևս չի ցավեց-
նում առաջվա պես:Բայց հիմա ունեմ ուրիշ խնդիր. ամո ւսինս ինձանից երկու տարով փոքր է, նա հասցնում է մարզվել և հետևել ի-
րեն:
Այժմ ես նման եմ մեր փոքր որդու տատիկին, իսկ ամուսինս կարծես լինի մեր ավագ տղայի հասա կակիցը:Վախենում եմ, որ նա կա-
րող է հեռանալ ինձանից, բայց այս պահին ոչինչ չեմ կարող փոխել:
